Dag 111, vrijdag 10 mei 2002

We zijn net wakker en liggen nog in de auto wat te dutten als er twee jongens naast ons staan. Ze vragen ons of alles in orde is en vertellen ons dat we hier eigenlijk niet mogen staan. Het gebied zou volgens hen een militair terrein zijn, maar op de vraag waar de borden dan staan geven ze niet echt duidelijk antwoord. We vragen ons af of het waar is en zijn er niet zo van onder de indruk. Als we vertellen dat we over een uurtje vertrekken lopen ze weer weg, dus het zal wel goed zijn. Bij het verlaten van onze slaapplaats kijken we nog of we ergens een bord kunnen vinden, maar niets wijst erop dat het echt een militair terrein is

Al snel bereiken we de uitgaande post van Ghana, waar alles soepel verloopt en over een brug rijden we Togolees grondgebied binnen. De eerste post die we tegenkomen is een politiepost. We moeten weer even omschakelen naar het Frans, maar dat gaat gelukkig vrij goed. De man vraagt nog om ons adres, maar het is overduidelijk dat het hem eigenlijk om mijn, Sas, adres gaat. We geven het maar, de politie willen we tenslotte te vriend houden en echt contact opnemen zal hij toch wel niet doen.

De volgende stop is weer een politiepost en dit keer wordt er gevraagd wat er in onze kisten op het dak zit. We leggen uit dat er reserve-onderdelen voor de auto inzitten en als hij het wil zien, dat hij dan het dak op moet klimmen. Hij is verbaast en weet even niet zo goed wat hij moet doen en dus klim ik maar snel op het dak. Als ik hem wat dingetjes heb laten zien is hij gauw tevreden en kunnen we weer verder rijden.

Na een half uurtje komen we eindelijk bij de douane, waar we ons carnet afgeven. Ze zijn er niet echt mee bekent, maar willen het wel afstempelen. Ze doen erg hun best om het goed te doen en met wat hulp van ons lukt het al snel.

Gelukkig wordt er nergens naar onze autoverzekering gevraagd en totaan Kpalime komen we ook geen politiepost meer tegen. In Kpalime vinden we al snel een verzekeringskantoor, waar ze ons vertellen dat het geen probleem is om een verzekering voor twee maanden af te sluiten, die in alle franstalige landen geldig is. De man moet wel even wat telefoontjes plegen en vraagt ons daarna of we om 14:30u terug willen komen, omdat het nu niet lukt en ze gaan sluiten. Een andere keus hebben we niet, want nog verder rijden zonder verzekering durven we niet aan.

We gebruiken de middag om wat inkopen te doen op een marktje en eten een lekkere spaghetti salade met brood. Daarna gaan we op zoek naar een internetcafe, maar dat valt niet mee. De meeste hebben geen verbinding en als we er een vinden die wel verbinding heeft, is het echt zeeeeeeeeeeeer traag! We willen proberen om nog meer informatie over de situatie in Tsjaad en Soedan te krijgen, maar helaas is de meeste informatie verouderd en omdat we ons ergeren aan de verbinding houden we er maar mee op.
Terug bij het verzekeringskantoor wordt ons vertelt dat we naar een ander kantoor moeten en dus stappen we samen met de man in onze auto, nog steeds onverzekerd!!! De firma is gesloten en dus rijden we door naar weer een andere firma. In eerste instantie is er niemand aanwezig, maar we hebben geduld en blijven wachten. De verzekeringsagent die met ons meegereden is, vraagt of we anders een verzekering van drie maanden af willen sluiten in plaats van twee maanden en nu begrijpen we pas hoe het zit. Hij kan ons zelf geen verzekering voor twee maanden aanbieden, maar wel voor drie maanden en omdat wij naar dat eerste vroegen, is hij met ons op pad gegaan naar een andere maatschappij. We willen nog even wachten en als er echt niemand op komt dagen, dan zullen we toch maar met de drie maanden accoord moeten gaan.

Gelukkig komt de directeur, een erg jonge knul, toch aanlopen. We laten hem zien welke verzekering we in Senegal gehad hebben en zeggen dat we een soortgelijke verzekering willen hebben. Het is geen probleem al moeten we wel zelf even vertellen wat we er toen voor betaald hebben! We weten dat het voor 6 weken iets meer dan 20.000 CFA was, maar we houden ons van de domme en zeggen dat we ongeveer 10.000 CFA (15 euro) betaald hebben. Ze vinden het een mooi bedrag en gaan er meteen mee accoord!!!

Als we het papiertje in onze handen krijgen staan we vreemd te kijken. Het is namelijk de ?brown card?, de verzekering die we in Ghana niet konden krijgen! We vragen ons af of het allemaal wel officieel is wat er gebeurt, maar voor ons is een papiertje met een mooie stempel en handtekening het belangrijkste. Dit is namelijk wat ze hier graag willen zien en als we een ongeluk krijgen, zijn we als blanke toch altijd schuldig en zal verhalen op de verzekering toch een hachelijke kwestie zijn..

Omdat de verzekeringsman die met ons op pad is gegaan er verder niets voor hoeft te hebben en we vinden dat hij toch wel veel moeite ervoor gedaan heeft, bieden we hem een drankje aan. Even later zitten we dus lekker op een terrasje met een koud colaatje en brochettes. Al snel krijgen we het aanbod om met de man, Sylva, mee te gaan naar zijn dorp, waar we dan de nacht door kunnen brengen. Het lijkt ons wel leuk en zo gaan we samen met hem op pad

Een familielid van Sylva heeft een eigen naaiatelier en daar wil hij eerst nog even op bezoek. Sylva heeft te kennen gegeven dat hij een afrikaans tenu voor ons wil laten maken. Weigeren heeft geen zin en zo worden even later onze maten opgenomen en spreken we af dat we morgenochtend om 9.00u terug komen om de kleding op te halen. We zijn benieuwd wat het gaat worden en laten het maar aan de fantasie van de kleermaakster, Clementine, over.

Onderweg naar Sylva?s huis schiet het helaas niet echt op. Hij wil steeds dat we stoppen omdat hij weer bekenden ziet en hij loopt echt met ?zijn blanke vrienden? te pronken. Ook is het dorp veel verder weg dan we hadden gedacht, wel 40 kilometer, en moeten we het laatste stuk dus in het donker afleggen. We balen nu al een beetje dat we op zijn aanbod zijn ingegaan, maar van de andere kant is het natuurlijk wel weer iets unieks.

Our overnights' stay at Sylva's house

Bij Sylva thuis aangekomen worden we aan zijn familie voorgestelt en laat hij ons zijn kamer zien. Ondanks dat we al gezegt hebben dat we in onze auto willen slapen, wil hij toch echt dat we van zijn kamer gebruik maken. We willen dit niet, ik weet van mezelf dat ik dan heel onrustig ga slapen, en dus slaan we het toch echt af.

We nemen een ?douche? (emmertje met water) en eten lekker spaghetti met saus. Er is zelfs een tafeltje voor ons gedekt en we krijgen echte borden en bestek, daar staan we toch wel van te kijken. Na het eten wandelen we een stuk de straat uit, want er is vanavond in een dorpje verderop muziek en dans. Als we bij het feest aankomen blijkt het een begrafenisceremonie te zijn. Het is 22.00u en dus is er nog niet zoveel te beleven. We zijn erg moe en net als we op onze stoel wat weg zitten te dommelen, begint de mis. In eerste instantie vinden we het gek om een mis bij te wonen van iemand die we helemaal niet kennen, maar voor de afrikanen is het geen probleem.

Een priester begint in zijn stamtaal te preken, maar al snel stopt hij en beginnen er jongens op trommels te spelen en een groep mensen te dansen en te zingen. Dit gaat een tijdje door en van het ene op het andere moment is het weer stil en begint de man weer te preken. Het is echt niet te vergelijken met een mis in nederland en het is erg leuk om een keer mee te maken.

Om 23:30u hebben we het echt gehad en gaan terug naar de auto. Sylva en zijn broer lopen even mee, maar gaan daarna weer terug en terwijl zij tot in de late uurtjes doorfeesten, liggen wij lekker op ??n oor.

Dag 112, zaterdag 11 mei 2002

We liggen nog lekker in de auto te dutten als om ons heen het dorp ontwaakt. We hebben heerlijk geslapen, al zijn we ons ??n keer rot geschrokken omdat een vrachtwagen langs kwam denderen. We hebben de auto in de berm voor het huis van Sylva geparkeerd en het leek net even of hij recht op ons in kwam rijden.

Breakfast with Sylva

Als Sylva op de auto komt kloppen, staan we op en frissen ons op met de emmer water. Omdat we geen brood meer hebben, pakken we onze pap en ontbijten met zijn drie?n bij Sylva binnen in de huiskamer. Het huis waar Sylva woont is eigenlijk niet ??n huis, maar bestaat uit een heleboel stenen gebouwtjes en rieten hutjes rondom een binnenplein. De rieten hutjes worden gebruikt om in te koken en de stenen gebouwen bestaan uit kamers waarvan de deuren allemaal op de binnenplaats uitkomen. Veel van de gezinsleden, denk aan broers, zussen en al hun kinderen, hebben hun eigen kamer. De huiskamer waarin we eten verbaast ons, want deze is behoorlijk goed ingericht. Er staat een dressoir met daarop een televisie en stereotoren, er ligt een kleed op de vloer waarop de salonmeubels staan en er hangt allerlei decoratie aan de muur. Zelf eten we aan de eettafel, waar netjes een tafelkleed overheen ligt.

Sylva wil ons nog even zijn dorp laten zien en dus maken we een korte wandeling. We lopen de plaatselijke smit tegen het lijf, die eigenlijk vandaag niet werkt omdat het zondag is. De man is echter wel zo vriendelijk om ons in zijn werkplaats te laten en twee geweren te showen die hij gemaakt heeft. Daarna moeten we van Sylva nog mee naar het dorpshoofd, waar we ons netjes voorstellen. Via de tuinen van alle huisjes komen we uiteindelijk weer bij het terrein van Sylva's familie uit en om 09:30u kunnen we eindelijk naar Kpalime vertrekken.

Onderweg bij de politiepost wil Morten langzaam doorrijden, maar Sylva wil dat we stoppen, zodat hij de chef gedag kan zeggen. Dit hadden we dus niet moeten doen, want nu kunnen we de auto aan de kant zetten en moeten we komen. Ze doen vrij moeilijk en vinden dat we moeten betalen. Wij zijn dit niet van plan en zeggen dat we dan wel wachten. Sylva schrikt hiervan en had dit niet verwacht. Even later mogen we toch gewoon doorrijden en kunnen we eindelijk op weg naar Clementine.

Als we anderhalf uur later dan afgesproken bij het naai-atelier aankomen, is onze kleding helaas nog niet klaar. Omdat we geen zin hebben om nog langer te wachten, leggen we uit dat we vandaag richting Niger willen rijden. Sylva wil ons toch graag de stof kado doen, zodat we er zelf in Niger bij een kleermaker wat moois van kunnen laten maken. Samen met Clementine en haar zoontje rijden we naar een klein winkeltje. Hier laat een vrouwtje ons verschillende stoffen zien en we gaan accoord met de keuze die Clementine maakt. Zelf hebben we een wat vrolijkere stof in gedachten, maar de tijgerprint is op zich ook wel leuk.

Terug bij het atelier geven we het zoontje een pen en een schrift kado, omdat we het een schat van een jochie vinden. Met Clementine spreken we af dat we foto's maken van het resultaat en die naar haar op zullen sturen.

We rijden weer helemaal dezelfde weg terug en zetten Sylva af bij een klant waar hij nog een contract moet bespreken. Hier nemen we afscheid en spreken ook met hem af dat we nog foto's zullen sturen. Ondanks het feit dat het best gezellig was, zijn we blij dat we weer alleen zijn. Omdat alles voor ons bepaald en geregeld werd, hadden we het gevoel dat we geleeft werden en dat is erg vermoeiend.

Als we met zijn tweetjes onze weg vervolgen begint de lucht te betrekken en al snel rijden we onder een dek van dikke grijze wolken. Als we in het centrum van Atakpam? onze weg proberen te vinden komt het water ineens met bakken uit de hemel vallen. Binnen de korste keren staat alles helemaal blank en stroomt de bruine modder over de straat heen. Met de ruitenwissers op de hardste stand proberen we onze weg te zoeken. Na 5 minuten hebben we het hegftigste gehad en kunnen we weer een raampje open draaien om een man om hulp te vragen. Hij wijst ons een alternatieve route en via een mooi bergpaadje bereiken we dan toch de grote asfaltweg die ons verder naar het noorden van Togo zal moeten brengen.

Camping between the sugar canes

We rijden nog even door en vinden dan een mooie slaapplaats op een paadje tussen hoog groen gras met uitzicht op de bergen. Als we de auto ge?nstalleerd hebben begint het ineens enorm hard te waaien. Het hoge gras beweegt ritmisch heen en weer in de wind en we doen snel alle raampjes dicht en gaan achterin de auto liggen, wachtend op de bui die komen gaat. Tot onze grote verbazing gebeurt er verder niets en drijft alles over.

In het donker koken we onze maaltijd, wat geen succes is omdat het zwermt van de insekten die op de lamp en het olielampje afkomen. We worden er knettergek van en besluiten om snel alles in de auto te zetten en daar ons eten lekker op te eten. Helaas valt dit lekkere wat tegen als we erachter komen dat de brochettes die we vanmiddag gekocht hebben om bij het avondeten te gebruiken, voornamelijk uit ingewandenvlees bestaan. Als we iets niet lusten is het dit wel! We vissen alle stukjes vlees ertussen uit en genieten daarna toch nog van onze rijst met verse mango/ananas/sinaasappelsaus.

Bij het ophangen van de klamboe kunnen we niet voorkomen dat er wat insekten en motjes mee naar binnen glippen. Morten doet zijn uiterste best om de beestjes met zijn handen naar buiten te jagen, tot ik het geniale idee krijg om de brillekoker te gebruiken. We moeten allebei enorm lachen als het nog blijkt te werken ook. Binnen de kortste keren hebben we alle beestjes gevangen en buiten de auto weer losgelaten.

Dag 113, zondag 12 mei 2002

Weer denken we dat we flink uitgeslapen hebben als we wakker worden en weer is het pas 06:45u! We houden een rustig ochtendje, genieten van de mooie omgeving en spelen wat op onze trommels. Een man komt nog even langs en vertelt dat hij de opzichter is van de velden waartussen we staan. Hij vraagt voorzichtig om wat geld en als Morten hem zegt dat dat niet netjes is, schrikt hij en biedt zijn excuses aan. Omdat we hem toch wel heel vriendelijk vinden geven we hem wat muntgeld en nederig neemt hij het in ontvangst.

Om 12:00u rijden we via een klein paadje richting de bergen, maar helaas kunnen we er niet echt dicht bij komen en dus rijden we terug naar de asfaltweg. Na een paar honderd meter zien we een suikerfabriek en dringt het tot ons door dat het hoge gras waartussen we geslapen hebben, suikerrietvelden zijn geweest. We genieten van de omgeving, die enorm groen is, maar weer heel anders dan in Ghana. Het is nu geen tropisch regenwoud meer waar we doorheen rijden, maar meer een europees bos met daartussen veel groen gras.

Along the way somewhere in Togo

Na wat twijfels hebben we vanochtend toch besloten om snel door te rijden naar Niger. Wat we tot nu toe van Togo zien is erg mooi, maar als we door het landschap rijden kunnen we ook genieten van de omgeving. We merken dat we toe zijn aan een nieuwe uitdaging en willen ons echt gaan ori?nteren op het vervolg van onze reis. In Niamey, bij Morten's familie, hebben we daar dadelijk alle rust voor.

Ook vandaag zien we de lucht om ons heen weer flink betrekken en we vinden dit een mooi moment om naar een plaatsje op zoek te gaan. Vrij snel vinden we een leuke plek, waarbij we wat hoger staan (niet verkeerd als het echt gaat plenzen) en we uitkijken over de weg die een eind onder ons langs loopt.

Als we buiten bij de auto wat zitten te lezen, zien we de kleuren van de lucht met de minuut veranderen. Het ene moment is het landschap in een oranje gloed gehuld, terwijl het volgende moment de lucht fel paars/blauw kleurt. Tijdens het eten lijkt het of we naar een enorme lichtshow zitten te kijken, alleen de muziek (U2pia!!!) ontbreekt. Het flitsen van de bliksem gaat aan ??n stuk door en het is een onbeschrijfelijk prachtig schouwspel om te zien!! Na een hele tijd begint het ook te rommelen en gaat het hard waaien. We kruipen de auto in, maar besluiten dan om toch de stoelen maar even vast te leggen op het dak, omdat de windstoten wel erg hard beginnen te worden. Vol spanning zitten we daarna in de auto te wachten op wat komen gaat, maar dat valt wederom erg tegen. Het begint wel wat te regenen, maar de wind neemt al snel in kracht af en de flinke hoosbui die we verwacht hadden, laat het afweten.

Dag 114, maandag 13 mei 2002

Als we aan het ontbijten zijn komt er een groepje kinderen aan. Ze komen nieuwschierig kijken en zijn verder erg rustig. Ze blijven netjes een stukje bij de auto vandaan en vragen ook helemaal nergens om. We smeren wat extra brood met jam en geven alle kinderen een stukje. Het is leuk om te zien dat ze het om de beurt heel rustig en beleeft aannemen en ons er ook uitgebreid voor bedanken. We vinden het fijn om te zien dat het dus ook op deze manier kan!

Rond 09:15u rijden we aan richting Burkina Faso en we hopen dat we vandaag een heel eind kunnen komen. We vullen de watertank nog even wat bij bij een kraan en ook hierbij zijn de mensen heel vriendelijk. Togo geeft ons tot nu toe echt een goed gevoel, erg mooi en fijn om doorheen te rijden.

Along the way still somewhere in Togo

Jammergenoeg wordt de weg steeds slechter en schiet het niet meer zo hard op. Het asfalt is ??n grote gatenkaas en Morten moet zijn uiterste best doen om de kuilen te ontwijken. We hebben het idee dat ze vanaf Lome, de hoofdstad aan de kust, begonnen zijn met het leggen van een goede asfaltweg en dat ze dus langzaamaan naar het noorden toe werken.

We hebben al op de kaart van Togo gezien dat we een kleinere binnendoor route kunnen nemen en zeker gezien de staat van het asfalt lijkt ons dat nu een goed plan. Net na het plaatsje Sansanne Mango nemen we een afslag en stopt het asfalt inderdaad meteen. Het eerste gedeelte van de weg is nog goed, maar al snel wordt het een stuk avontuurlijker met aardig diepe sporen en soms flinke plassen! Wel genieten we ervan, want ondanks dat het niet zo snel meer gaat is het leuk rijden zo en is de omgeving schitterend.

Onder een mooie grote boom parkeren we de auto en koken weereens ons eigen potje. Om ons heen zien we uitgestrekte velden met bomen en in de verte een dorpje. Het is heerlijk rustig en de enigen die deze rust verstoren zijn wat mensen die af en toe langs fietsen en zwaaien. Tot twee keer toe wordt er gevraagd of alles wel in orde is en als we zeggen dat er niets aan de hand is, vervolgen ze gewoon hun weg. We bedenken ons maar weer dat het toch fijn is om in deze landen te reizen, want mocht er echt iets zijn met de auto, dan wordt je binnen de kortste keren geholpen!

Als we onze weg vervolgen komen we steeds meer dorpjes tegen en valt ons opeens ook de speciale bouwstijl op. De dorpjes bestaan namelijk uit groepen hutjes die in een cirkel gebouwd zijn en allemaal met elkaar verbonden zijn door een muur. De ronde hutjes zijn van leem en hebben grappige rieten daken die in een punt toelopen. Volgens onze reisgids is de naam ervan 'Tata' en is er in de dikke muur die de huisjes verbindt maar ??n deur. De structuur van deze compounds zorgde er vroeger voor dat naburige vijandige stammen niet zomaar binnen konden komen.

Langzaamaan wordt het tijd om op zoek te gaan naar een slaapplaats, maar dat valt niet mee. De dorpjes volgen elkaar in rap tempo op en we zien ook nergens een pad om in te slaan. Als we net van mening zijn dat we dan toch nu maar de grens over moeten, iets waar we eigenlijk geen zin meer in hebben, vinden we zo'n 10 kilometer voor Ponio (het grensplaatsje) eindelijk een slaapplaats.

Het is een lange, vermoeiende dag geweest, dus we doen verder niet veel meer en gaan lekker vroeg slapen.

Niger, deel 1