Dag 269 t/m dag 274 , dinsdag 15 oktober t/m zondag 20 oktober 2002, Zuid-Afrika / Nederland
Als we op dinsdagochtend de grens van Mozambique naar Zuid-Afrika oversteken, vragen we om een visum voor twee maanden. De situatie is op dit moment erg onduidelijk, maar als we blijven dan willen we ook zeker een lange tijd in dit land doorbrengen. Net na de grens zien we bij een klein plaatsje een camping en Morten stelt voor om hier te blijven om de dingen op een rijtje te kunnen zetten. De hele dag brengen we door in een erg emotionele toestand en het enige dat we doen is praten en huilen.
De volgende dag voelen we ons nog steeds enorm klote en we weten nu zeker dat we zo niet samen verder kunnen reizen. Bellen en emailen met het thuisfront is nu niet voldoende en we weten dat we er samen niet uit kunnen komen. Hoe moeilijk het ook is, toch besluiten we dat het beter is als we teruggaan naar Nederland. We bellen met verschillende mensen thuis, die zich natuurlijk allemaal rotschrikken omdat niemand zoiets had verwacht. Verder kopen we weekendtassen en laten de auto goed schoonmaken.
Op donderdag rijden we naar Johannesburg, waar we meteen door gaan naar het vliegveld. Bij de KLM balie vragen we wanneer we met de eerstvolgende vlucht mee naar Nederland kunnen. Eigenlijk gaat er de dag erna al één, maar dat redden we niet. We boeken daarom een vlucht voor zaterdag om 18.45u en lopen met de tickets in ons hand en een onwerkelijk gevoel weg. Vlakbij het vliegveld is een'backpackers', waar we met de auto in de tuin kunnen camperen. Ze hebben een internetverbinding en ook kunnen we er telefoneren, wat erg prettig is want dan hoeven we Johannesburg niet in.
Op vrijdag beginnen we met pakken en komen via de gouden gids in contact met een bedrijf waar we de auto voor onbepaalde tijd kunnen stallen. Darren en Louise komen nog even langs om afscheid te nemen, maar we kunnen niet in hun vrolijke stemming meedelen en ondanks het beetje afleiding is het niet echt gezellig. Zaterdagochtend pakken we de laatste dingen in en gaan op zoek naar het bedrijf waar we de auto stallen. Gelukkig zijn we vroeg vertrokken, want we kunnen ze in eerste instantie niet vinden en zijn gruwelijk aan het dwalen. Het is half drie als we eindelijk de papieren kunnen tekenen en de auto achterlaten in de grote hal van het bedrijf. Een medewerker brengt ons daarna naar het vliegveld.
We kunnen meteen inchecken en daarna doden we de tijd met het rondsnuffelen in wat winkeltjes en het drinken bij een cafeetje met uitzicht op de vliegtuigen. Als we om 18.00u het vliegtuig in kunnen vragen we meteen of we andere plaatsen kunnen krijgen, want we zitten achter elkaar in plaats van naast elkaar. Het klinkt misschien gek, maar we hebben allebei het gevoel dat we juist deze laatste uren nog graag naast elkaar willen zitten. Het vliegtuig zit stampvol, maar gelukkig ziet een jongen aan ons dat er echt iets aan de hand is en biedt ons aan om van stoel te verwisselen.
De tien uur in het vliegtuig zijn snel om en het is zondagochtend 4.45u als we, precies negen maanden nadat we uit Drunen vertrokken zijn, op Schiphol landen. Tot onze irritatie moeten we erg lang op onze bagage wachten en worden we er ook nog uitgepikt om al onze bagage te laten scannen. Het is dus alweer een uur later als we eindelijk verder kunnen en huilend in de armen van onze ouders en Rob en Mandy kunnen vallen. Bij de auto's nemen we afscheid en is voor Morten en mij het moeilijke moment aangebroken om ook afscheid van elkaar te nemen en voorlopig onze eigen weg te gaan. Ik stap bij mijn ouders in de auto om naar Kaatsheuvel te rijden en Morten vertrekt met zijn ouders naar Drunen.
Een reis als deze wordt meestal beschreven door mensen als iets moois, waarbij alles goed gaat. Ook wij hebben de dingen die op het persoonlijke vlak gespeeld hebben grotendeels achterwege gelaten. Toch willen we juist deze afloop van de reis niet verborgen houden. We hebben een schitterende tijd gehad, maar zoals zo vaak in het leven kan alles anders lopen dan verwacht.
Terug in Nederland zijn we druk bezig om alles op een rijtje te zetten. We hebben ervoor gekozen om toch samen te vechten voor onze relatie. Wie weet kunnen we dus in de toekomst nog een keer samen terugvliegen naar Zuid-Afrika om daar onze auto op te halen en krijgt dit reisverslag nog een vervolgÂ…Â…
Bedankt!!!!!
We willen hier nog even van de gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken die ons gesteund, gemaild en natuurlijk meegeleeft heeft. Hierbij hebben onze familie en vrienden natuurlijk een speciale plaats ingenomen.
Ook willen we onze sponsors bedanken die ons vooraf en gedurende de reis enorm geholpen hebben.
