Dag 191, maandag 29 juli 2002

Ondanks de bewolking gisteren overdag is het 's avonds helemaal open getrokken en hebben we nog van een enorme sterrenhemel genoten. Als we wakker worden is de bewolking wel weer terug en is het erg fris. Wij zitten in onze fleecetruien te ontbijten, terwijl Bara ineengedoken ligt te rillen, het is tenslotte maar 18 graden.

Als we de auto gestart hebben en nog even een doek om Bara's staart wikkelen voor hij erin mag, komt een man aanlopen. Het is dezelfde man die gisterenavond nog even bij ons is komen kijken. Hij liet toen zijn kudde vlak bij ons grazen en heeft zijn hutje niet ver van de plaats waar wij onze auto hebben staan. Met gebaren maakt hij duidelijk dat hij graag een stukje mee zou willen rijden en na nog geen tien minuten zetten we hem af in het dorpje waar hij moet zijn.

Al snel bereiken we de grens waar we natuurlijk eerst weer wat zaken moeten regelen voor we het land uit kunnen. Nadat we bij de immigratie een formulier hebben ingevuld, kunnen we naar de customs. Hier leveren we het formulier in dat we bij binnenkomst gehad hebben en ook wil de jongen nog even onze auto controleren. Natuurlijk is dit geen probleem en als we op zijn vraag of we wapens hebben ontkennend antwoorden, gelooft hij ons verder wel en hebben we de formaliteiten weer gehad. We wisselen al onze Birrs voor Keniaanse Shillings, iets wat toch weer even moeilijk is omdat we uit gaan van de koers van de lonely planet, maar niet zeker weten of dit echt de heersende koers is.

Zo'n 20 meter verderop rijden we Kenia binnen en komen meteen langs een bord waarop staat dat het verkeer nu aan de linkerkant moet rijden. Dat zal dus echt even wennen worden! Niet veel later komen we bij gebouwtjes waar we als eerste onze paspoorten moeten laten zien. Hier krijgen we te horen dat het konvooi richting Nairobi morgen vertrekt. Als we duidelijk maken dat we heel graag vandaag nog willen gaan, vertelt de man ons dat er een officier is die misschien met ons mee kan. Je mag niet op eigen houtje naar Isiolo, een plaatsje voor Nairobi, omdat er blijkbaar veel bandieten op deze route zitten die het gevaarlijk maken.

Bij de immigratie worden we erg vriendelijk geholpen al hebben we ??n probleem. Dit is de eerste keer dat we een visum aan de grens kunnen kopen, erg makkelijk omdat we geen dagen in een hoofdstad moeten wachten, maar als we willen betalen kan dat alleen in dollars of euro's! Natuurlijk hebben we dit geen van beide meer en dus moeten we eerst naar de bank om een gedeelte van het geld dat we net gewisseld hebben, weer te wisselen in dollars. Gelukkig is de bank niet ver weg, maar het kost natuurlijk wel weer provisie en tijd.

Met 100 dollar op zak lopen we weer terug en halen eerst nog even ons carnet op dat we al bij de customs afgegeven hadden. Even later hebben we dus toch ons visum, wat dit keer drie maanden geldig is. Als we terugkomen bij het eerste hokje, krijgen we te horen dat de officier nog niet klaar is om vandaag te vertrekken en dat we dus morgen met het konvooi mee moeten. We balen even, maar kunnen er verder toch niets aan doen en gaan dus maar het dorp in.

Tijdens onze inkopen wordt het vriendelijke beeld wat we bij binnenkomst van Kenia gekregen hebben nog meer bevestigd. De mensen zijn behulpzaam en ook worden er eerlijke prijzen aan ons berekent. Bij een klein kraampje met groente en fruit, kunnen we zelfs een zakje met fijn gesneden kool kopen voor maar 15 eurocent.

Van een man krijgen we te horen dat we kunnen kamperen bij de 'Kenya Wildlife Department'. Dit is een hele opluchting want de hotels die we tot nu toe zagen, hebben geen binnenplaats en we hadden weinig zin om onze auto buiten aan de straat te laten staan. We hebben nu een rustig plekje, kunnen onze watertank vullen en de prijs is ook in orde.

With Bara at the vet.

's Middags komen we erachter dat we ??n ding zijn vergeten, een autoverzekering. We vragen het hier na, maar in Moyale is geen verzekeringskantoor en dus kunnen we dit pas in Nairobi regelen. Omdat Bara's staart er nu echt slecht uit ziet, zijn we blij om te horen dat hier wel een dierenarts is. Samen met een jongen gaan we meteen op pad.

Na lang wachten komt eindelijk de dierenarts zelf aanrijden. Het is een vriendelijke man en nadat we hebben uitgelegd wat er aan de hand is wil hij naar Bara kijken. Om er zeker van te zijn dat hij niet bijt, bindt de arts een touwtje om Bara's snoet. Terwijl hij zijn temperatuur opneemt krijgen we weer te horen dat de hond zo mager is. Bara heeft geen koorts en de arts vermoedt dat hij een allergische reactie heeft, dit ook omdat hij veel jeuk heeft rondom zijn bek. De staart wordt kaalgeknipt, schoongemaakt en geschoren. We moeten Bara gedurende dit alles met zijn twee?n goed vasthouden, want vooral het scheren doet erg veel pijn. We hebben ondertussen veel bekijks omdat alles buiten plaatsvindt. Als laatste krijgt Bara nog drie spuiten, iets tegen de allergie, een antibiotica en een plaatselijke verdoving zodat hij minder last heeft van zijn staart. We spreken af dat we morgenochtend om 8.00u terug zullen komen en dan zullen we ook betalen (dat zal een grote verrassing zijn...).

Als we terug zijn bij de auto is het al laat en maken we snel een koolstampot met vlees. We verwennen Bara ook met een lekker maal dat hij wel verdient heeft. Hij is echt van slag, zeer onrustig en wil niet stil liggen. Uiteindelijk zwichten we voor zijn gejammer en laten hem in de auto slapen.

Dag 192, dinsdag 30 juli 2002

Zoals afgesproken staan we om 8.00u bij de dierenarts op de stoep. Hij bekijkt de staart, geeft hem nog twee spuiten en maakt zijn alles schoon. De kosten vallen ons echt mee, we betalen slechts 600 Ksh (nog geen 10 euro) en voor dat geld krijgen we ook nog een flesje met reinigingsspul mee. Het advies van de arts is om in Nairobi nogmaals naar een dierenarts te gaan. Daar zullen ze moeten kijken hoe het gaat, want het kan zelfs zijn dat de staart geamputeerd moet worden!

Als we een half uurtje later de straat uitrijden zien we de auto's voor het konvooi al staan. Het krioelt van de mensen en er staan ook een aantal vrachtauto's vol beladen. Het is eigenlijk maar een zooitje en we zien ook niet echt militairen. Aan een andere wagen vraag ik hoe het zit, maar deze auto gaat niet met het konvooi mee, maar hij weet me te vertellen dat we gewoon ons kunnen aansluiten bij de vrachtwagens. Terwijl we wachten stopt er een Landrover achterons. Achter het stuur zit een blanke man, en de vrouw die uitstapt blijkt een Ethiopische te zijn. Ze begint een beetje commotie te maken als het voor haar niet duidelijk wordt wat nu het offici?le konvooi is en ik, Morten, sla het even gade. Als iemand haar wenkt met hem mee te lopen besluit ik om ook maar even een kijkje te nemen. We lopen eerst naar de militaire post, maar daar wordt gezegd dat we moeten betalen, iets waarvan we eigenlijk niets willen weten. We worden doorverwezen naar het politiebureau en daar zijn ze ook weer onduidelijk. Hier zeggen ze dat er twee soorten escortes zijn, de priv?- en de algemene escorte. Bij een priv? escorte komt er echter een rambo met een geweer in je auto zitten waar je ook nog eens flink voor moet betalen en daar hebben we dus geen zin in, dus dan maar de algemene escorte. Nu worden ze weer onduidelijk en worden we doorverwezen naar het hoofd van het bureau. Deze kijkt ons een beetje verbaast aan en zegt ons dat we gewoon met de vrachtwagens mee kunnen rijden en dat we daarvoor niets hoeven te betalen. Dat was alles wat ik, en ook de vrouw, wilde horen en dus gaan we snel weer naar de auto want anders zijn de vrachtwagens al vertrokken.

Rond 9.15u vertrekken we eindelijk met twee vrachtauto's en de landrover. De escorte bestaat echter maar uit twee bewapende mannen die op iedere vrachtwagen zitten en stelt dus helemaal niets voor. Alle andere wagens die stonden te wachten gaan blijkbaar een andere kant op! We rijden over de rampzalige weg, die bestaat uit stenen en rotsen vari?rend in grote van 5 cm. tot 25 cm., door naar Sololo. Hier moeten we ons laten registreren en krijgen we te horen dat er vanaf hier geen 'gevaar' meer is, nu hadden we dat idee ook niet op het stuk dat we net achter de rug hebben, en dat we dus gewoon door kunnen rijden.

Met de Zweedse man van de landrover spreken we af dat we samen door zullen rijden. De weg wordt er niet beter op, maar gelukkig wordt het uitzicht dat wel. We trillen helemaal uit elkaar en zijn benieuwd wat er nog van de auto overblijft. Ook zijn we bang voor onze banden omdat we al van Veronique en Sebastiaan gehoord hebben dat deze track hun twee kapotte banden heeft bezorgd. Ook langs de weg zijn een boel kapotte banden getuigen van het leed dat zij moeten doorstaan hier! Als we in het Nationaal park van Marsabit rijden, hier kom je automatisch doorheen, zien we een antilope eenzaam over de rotsvlakte lopen. Niet veel later zien we een struisvogel, we wisten niet eens dat die hier leefden, en nog twee kleine antiloopachtigen. Een gigantische krater is onze volgende 'bezienswaardigheid' en al snel daarna rijden we het plaatsje Marsabit zelf binnen.

Gerenuks a long the road between Moyale and Marsabit

We vinden een hotelletje waar we voor 400 Ksh kunnen kamperen en parkeren de auto aan de zijkant waar het redelijk rustig is. Samen met het Zweeds/Ethiopische stel, Almaz en Gunder, gaan we wat eten in het restaurant waar we 4 andere reizigers tegenkomen. Twee jongens en een vrouw (in de twintig) komen uit Noorwegen (geloven we, kan ook Denemarken zijn) en ??n vrouw komt uit Columbia! Zij zijn met 'public transport' helemaal vanuit Zuid Afrika naar boven aan het reizen en zijn nu ook 6 maanden onderweg.

We eten een heerlijk kipgerecht en kletsen ondertussen wat. Als we het opeens hebben over hoe wij in onze auto slapen en dat we meestal kamperen bij de hotelletjes komen we erachter dat een kamer met eigen douche en toilet 400 Ksh kost, hetzelfde dat wij betalen om gewoon buiten te slapen en gebruik te maken van het openbare toilet en douche! Na het eten gaan we dus meteen naar de receptie om ons beklag te doen, maar deze jongen verschuilt zich achter de manager die natuurlijk niet aanwezig is. We zeggen dat we later nog wel met de manager willen praten en dat we het nu even laten zitten.

Bij het openen van ons koelkastje komt Sas tot de vrolijke ontdekking dat ??n van de drankflessen heeft gelekt. De hele bodem is gevuld met onze felroze frambozensiroop! Dat wordt dus weer schoonmaken. Daarna maken we gebruik van de heerlijk warme douche. Ze hebben hier een apparaatje dat we nog nergens anders hebben gezien. De douchekop is een elektrisch apparaat waarin een verwarmingselement zit. Als je de kraan opendraait komt er dus meteen warm water uit en hoef je dus niet bang te zijn dat de boiler leeg is omdat je voorganger lang onder de douche heeft gestaan.

Op de binnenplaats kletsen we een tijdje met de twee meiden en de Zweedse man en worden we al flink lekker gemaakt voor de landen die nog gaan komen, vooral Zuid Afrika, Namibi? en Zimbabwe moeten fantastisch zijn. Ze vinden Kenia en Tanzania veel te duur en raden ons aan om hier niet naar de wildparken toe te gaan omdat we alle dieren toch in het Krugerpark in Zuid-Afrika kunnen zien. We hebben echter weinig andere keus want we gaan toch echt een maand met Robs door Kenia reizen.

De manager is ondertussen nog steeds niet komen opdagen, maar een andere jongen van het hotel heeft blijkbaar tegen Almaz gezegd dat we 100 Ksh terug kunnen krijgen als we dat willen, dus die gaan we nu maar ophalen...

Dag 193, woensdag 31 juli 2002

Terwijl ik, Sas, gisterenavond al lag te slapen, maakte Morten mij ineens wakker. Naast onze auto staan palen en naast Morten's raampje zat op ??n zo'n paal, op een meter afstand, een uil! Voorzichtig heeft hij het fototoestel gepakt en enkele dia's geschoten, maar op het moment dat hij verder in wilde zoemen om nog een dia te maken kwam de wachter en jaagde het dier weg. Morten baalde echt en sprak hem erop aan, waarop de wachter alleen maar antwoordde met 'yes, yes, yes' en Morten tegensputterde met 'no, no, no'. We hopen nu maar dat de dia's die hij gemaakt heeft wel gelukt zijn, maar voor we dat weten gaat er weer een hele tijd overheen.

Nadat we Bara eten hebben gegeven gaan we zelf naar het restaurant waar we samen met Almaz en Gunder ontbijten. Echt een succes is het niet want het ontbijt dat op de kaart staat hebben ze niet, er is geen fruit en brood. We nemen dus maar een omelet, zonder brood dus, en een taaie donut die volgens zeggen toch echt vers gebakken zou moeten zijn.

Het is acht uur als we de auto's starten en op weg gaan naar Isiolo. Jammer genoeg komen we niet ver, want als we het dorp uitrijden en bij een checkpost komen mogen we niet verder omdat we geen escorte hebben. We vinden het flauwekul omdat we gisteren wel zelf verder mochten rijden en nu ineens weer niet, maar ze zwichten niet en dus kunnen we omdraaien en naar het politiebureau. Hier aangekomen vertellen we dat we geen gewapende man bij ons in de auto willen en dat ze ons geen escorte kunnen verplichten. De baas vertelt ons daarop dat het echt onveilig is en dat er bandieten zijn die auto's overvallen en de mensen vermoorden. Volgens hem is dit een maand geleden op deze weg nog gebeurt. Als de bandieten zien dat er een gewapende militair in de auto zit is er volgens hem niets aan de hand en laten ze je met rust.

Omdat we de man echt niet omgepraat krijgen, gaan we uiteindelijk toch maar akkoord Wel spreken we af dat we maar ??n militair meenemen. Deze gaat dan bij Gunder en Almaz in de landrover, zij hebben ook al twee lifters op de achterbank, maar er is nog wel plaats voor ??n extra persoon. Wij zullen de hele trip dicht achter de landrover blijven, zodat duidelijk is dat we bij elkaar horen. Tijdens het wachten op onze escorte hebben we nog een discussie met de baas omdat we niet begrijpen dat ze deze bandieten niet kunnen vangen. In plaats van 5 mensen bij een checkpost neer te zetten, die niets doen en alleen maar wat zitten te kaarten en kletsen, kunnen ze beter deze mannen door het gebied laten patrouilleren. Natuurlijk zien wij het helemaal verkeerd en dus houden we op een gegeven moment maar onze mond.

Na een kwartiertje komt er een jong knulletje binnen gewandeld, onze escorte. Nu krijgen we ineens te horen dat wij voor hem moeten betalen, hij wil 1000 Ksh (= ong. 15 euro), terwijl wij hem geeneens mee willen hebben! We zijn dus weer boos en laten duidelijk merken dat we het hier niet mee eens zijn. Uiteindelijk spreken we met de baas af dat we naar Isiolo rijden en daar zelf zullen zien wat we de jongen betalen.

Terwijl Gunder nog even naar de bank gaat, gaan wij tanken. Als we staan te wachten raken we aan de praat met een jongen en hij vraagt ons waarom we niet met het konvooi zijn meegegaan. Blijkbaar is er dus vanochtend om 6.00u een konvooi vertrokken, maar niemand heeft ons dit verteld! Als we vertellen over het persoonlijke escorte waarschuwt hij ons ervoor dat het een corrupte zaak is waar ze alleen geld mee willen verdienen. Helaas hebben we nu geen andere keus, of we moeten wachten op een nieuw konvooi, maar daar hebben we geen zin in. Het afrekenen bij het tankstation is ook al geen pretje. We zijn in Afrika gewend geraakt aan lage prijzen die wel verschillen per land, maar nooit echt heel hoog zijn. Nu moeten we ineens 56,35 Ksh per liter afrekenen, dat is zo'n 81 eurocent!

Bij de bank ontmoeten we de anderen weer en krijgen een 'leuk' verhaal van hen te horen. Terwijl ze net op weg waren naar de bank, zat de militair tegen de lifters in zijn taal te vertellen dat hij Almaz een 'bastart' vindt omdat ze niet wil betalen. Hij had alleen niet in de gaten dat Almaz alles heeft verstaan en ze is dus heel kwaad geworden. Vervolgens zegt hij ook nog tegen een van de lifters, die de opmerking bevestigd heeft, dat hij hem het leven zuur zal maken. Op deze manier kunnen we niet op pad en dus gaan we terug naar het politiebureau. Na wat gekibbel met de baas, Almaz is daar echt goed in, besluit hij om een andere militair op te roepen die met ons mee kan. Morten en ik houden ons maar een beetje erbuiten, we vinden van de ene kant wel dat ze gelijk heeft, maar ze maakt wel van alles een groot probleem.

Ondertussen is het tien uur als we de checkpost voor de tweede keer deze ochtend aandoen. Dit keer worden we natuurlijk meteen doorgelaten en kunnen we eindelijk op weg naar Isiolo. In Moyale was ons vertelt dat dit gedeelte nog wel slecht zou zijn, maar een stuk beter dan de weg tussen Moyale en Marsabit, maar helaas is hier weinig van te merken. De auto heeft het weer zwaar te verduren en ook Bara baalt omdat hij absoluut niet kan slapen met al dat getril.

The streets near Marsabit

De zebra's die op deze route zouden moeten zitten komen we helaas niet tegen, maar wel zien we langs de weg erg veel stammen in hun traditionele kleding. De vrouwen gebruiken heel veel kralen en de mannen lopen in een soort strijdtenu, wat er erg mooi uitziet. Als we tussen de middag bij een restaurantje stoppen om te eten, wordt er helaas wel weer veel gezeurd om cadeaus en geld, zowel door de kinderen als de volwassenen. Ook onze 'militaire escorte' begint moeilijk te doen en te zeuren om geld, hij is blijkbaar bang dat hij niets krijgt. Almaz vertelt ons tijdens het eten, rijst met vlees en saus, dat de militair hen verteld heeft dat hij het flauwekul vindt dat er een escorte mee moet, omdat er volgens hem helemaal geen bandieten actief zijn!

We zijn blij als we om halfvijf eindelijk in Isiolo het asfalt bereiken en de rust in de auto terugkeert. Gunder en Almaz gaan kijken bij een hotelletje en terwijl wij buiten wachten komt de manager met ons kletsen. Hij vertelt dat we hier ook kunnen kamperen op een speciale ommuurde plaats. We kunnen gebruik maken van het toilet en ook een douche nemen in een kamer van het hotel. We krijgen niet uit hem getrokken wat we moeten betalen. Het enige wat hij zegt is dat we de auto gratis mogen parkeren en dat we een kleine vergoeding moeten betalen voor de douche. Omdat het er allemaal erg netjes uitziet, zetten we de auto dus maar neer. We zullen morgen wel weer zien wat de rekening gaat worden.

Omdat er een rubberring van de schokdemper kapot is, gaat Morten meteen op zoek naar een nieuwe. Aan het eind van de straat vindt hij wat hij nodig heeft en met wat kletsen krijgt hij het uiteindelijk voor de helft van de prijs mee. Omdat het vervangen niet echt lukt en we hebben afgesproken om met zijn vieren in het hotel te eten, sluiten we de auto af en gaan het morgenochtend verder proberen.

We eten lekker, ik heb lamsvlees en Morten mixed grill, en hebben een gezellige avond. Natuurlijk heeft Almaz wel weer wat te klagen want blijkbaar is het geitenvlees niet lekker. Na een toetje van ijs gaan ze naar hun kamer en bellen wij bij de receptie naar Esther. Dit is een vriendin van Michiel, de jongen waar we in Bamako bij geslapen hebben. Ze woont in Nairobi en ze heeft ons al via de mail laten weten dat we van harte welkom zijn. Gelukkig is ze thuis en als we de routebeschrijving van haar gehad hebben, spreken we af dat we haar, als het natuurlijk allemaal goed gaat, morgen in Nairobi zullen ontmoeten.