Dag 140, zaterdag 8 juni 2002

Ik, Sas, heb vannacht toch wel wat onrustig geslapen. We gaan vandaag aan onze tocht langs Lake Chad beginnen en ik vind het toch wel spannend. Geen aangelegde wegen meer, maar tracks waarbij we zelf onze weg moeten bepalen door het zand van de savanne/woestijn.

Om 5.30u zijn we alweer in de weer. Ik schrijf nog wat gegevens op over de trip uit het reisverslag van Mike en Angela en haal ook nog wat tips uit het Sahara overland boek. Ondertussen roept een politieagent Morten naar zich toe. We zijn even bang voor wat komen gaat, omdat ze onze paspoorten nog hebben en dus moeilijk kunnen gaan doen en bijvoorbeeld geld of kadoos kunnen gaan vragen. Tot onze stomme verbazing overhandigt de agent Morten de gestempelde paspoorten en wenst ons daarna een goede reis!

We bedanken de agenten voor de overnachting en geven ze nog wat dadels, wat ze erg leuk vinden. Om 7.00u staan we al bij de douane, maar helaas wordt ons vroege opstaan niet beloont. We moeten wachten op de chef, omdat hij de stempels heeft om ons carnet af te stempelen. Na een kwartiertje vraag ik toch maar eens aan de jongen van de douane hoe laat hij denkt dat de chef komt en hij antwoord nonchalant dat dat zo tussen 8.00 en 9.00u wel zal zijn!

Terwijl Morten het oliepeil nog even controleert en ik wat puntjes van het reisdagboek opschrijf, komt om 8.30u de chef uit zijn huis achter het kantoor gelopen. Gelukkig helpt hij ons snel aan de stempel en kunnen we vertrekken. Bij het tankstation laten we nog ??n jerrycan met diesel erbij gooien en wisselen we onze west-afrikaanse CFA's voor centraal-afrikaanse CFA's (dit geld is precies hetzelfde waard, het zijn alleen wat andere briefjes!)

Het eerste probleem wat we nu hebben is om het vliegveld te vinden en daarbij de juiste track langs de airstrip te pakken te krijgen. Er zijn genoeg jongens die voor gids willen spelen, maar daar hebben we geen zin in. We hebben geen waypoints van de route, maar kunnen via de plaatsnamen die in de GPS staan wel de juiste richting bepalen. Als we aan een man vragen of we op de weg naar het vliegveld zitten, helpt hij ons vriendelijk. Hij praat rustig tegen mij door, terwijl het om de auto heen vol staat met mannen die schreeuwen dat ze onze gids willen zijn en dat we het alleen niet kunnen. Volgens de man zitten we op de goede weg en dus rijden we snel aan. Na een laatste politiepost komen we bij de airstrip en laten we wat lucht uit de banden lopen omdat we het zachte zand ingaan.

Track on our way to Liwa.

Er lopen inderdaad verschillende tracks in het zand en we proberen diegene te kiezen die er het meest gebruikt uitziet. Al snel zien we op de GPS, die we gesponsord hebben gekregen van Centagon uit Veldhoven, dat we toch wel erg van de juiste richting afwijken. We kijken het nog even aan en besluiten dan om om te draaien en terug te rijden naar de airstrip en het opnieuw te proberen. Als we vlakbij ons beginpunt zijn, komt er een taxibusje ons tegemoed rijden. We zeggen tegen de chauffeur dat we naar Daboua moeten en hij wijst ons de goede track en wenst ons lachend een goede reis.

De spanning die ik gisteren nog een beetje had, is helemaal weggezakt en heeft plaatsgemaakt voor een heerlijk gevoel van vrijheid. We rijden helemaal alleen door een omgeving die ons het meest doet denken aan de drunense duinen. Tot in de weidse verte zien we alleen maar zand, bomen en struiken. De dieren die zich op onze weg kruisen maken het geheel nog eens extra mooi. Kamelen lopen sierlijk met hun bereiders door het zand en soms zien we groepen geitjes die zich aan het groen van de struiken tegoed doen. Een eekhoorntje schiet voor onze auto langs en als we even een rustpauze nemen, is het enige geluid wat we horen het getjilp van de vogels, verder heerst er absolute stilte!

Sommige stukken van de track bestaan uit flink mul zand, maar de auto doet het geweldig en trekt zich overal goed doorheen. We moeten denken aan de eerste keer terreinrijden in Nederland, waarbij we het al spannend vonden om een heel klein heuveltje op te rijden en moeten lachen als we zien waar we nu mee bezig zijn.

Na zo'n 45 kilometer duikt ineens zomaar in het niets een militaire checkpost op. Het is de laatste post in Niger en na het laten zien van onze paspoorten en autoverzekering (ja, vreemd dat dat nu nog moet!) kunnen we op weg naar Tsjaad. Als we in Daboua komen zijn we wat verbaast. We hadden een echt dorpje verwacht, maar eigenlijk staan er alleen wat hutjes en gebouwtjes waar de politie en douane van Tsjaad zich in bevinden. Iedereen is erg vriendelijk, behalve de chef van de politie die onze paspoorten moet stempelen. Het is echt een eikel van een vent, die erg chagrijnig en kortaf is. Hij vraagt waarom ik geen bril of zonneklepje voor hem heb en ook krijgen we het bevel om een man mee te nemen. We waarschuwen dat onze hond dat niet leuk zal vinden, maar hij houdt helaas voet bij stuk.

We gaan nog even naar de douane, maar daar krijgen we te horen dat ons carnet pas in Bol afgestempelt wordt. Terug bij de auto verzamelen zich hieromheen wat mannen en Bara laat goed van zich horen. Hij houdt niet van Touaregmannen met doeken om hun gezicht en dat laat hij ze merken ook! De man die met ons mee moet doet dan ook snel zijn doek af en nadat we zijn bagage achterin gegooid hebben, stapt hij voorzichtig, kijkend naar Bara, de auto in. Zijn geweer, dat gelukkig niet geladen is, houdt hij tussen zijn benen geklemt.

Volgens onze bijrijder, we weten helaas zijn naam niet meer, is het maar 30 kilometer naar Liwa, maar zoals de meeste afrikanen is hij niet echt goed in het schatten van afstanden. Het is een stuk verder en met de snelheid die we rijden, gemiddeld zo'n 20 km/uur, schiet het niet echt op. Gelukkig is het een ontzettend aardige man en kunnen we ook nog steeds genieten van een erg mooie en afwisselende omgeving. E?n gedeelte van de track is even wat minder fijn, omdat er door de storm van gisteren enorm veel takken op het pad gewaaid zijn. Dit zou niet zo erg zijn als het maar geen doorntakken zouden zijn, maar dat zijn het dus wel!! De doornstruiken met dikke stekels van zo'n 5 cm lang staan bezaaid over het veld! Morten doet zijn best om zoveel mogelijk takken te ontwijken en gelukkig blijven onze banden heel.

Onderweg komen we een auto tegen die met problemen langs de kant staat en hij vraagt of we een bericht af kunnen geven in Liwa bij de politie. Natuurlijk doen we dit en onze bijrijder schrijft nog even wat gegevens op in een boekje. Even later zien we een taxibusje staan met problemen. Ook nu stoppen we weer, want zoveel auto's rijden er niet op deze track en zelf zouden we het ook niet fijn vinden als die ene auto die langs komt ook nog eens doorrijdt. De mensen zijn dolgelukkig dat we stoppen, maar hebben ook meteen het idee dat we ze allemaal wel mee kunnen nemen. Als we uitleggen dat dat niet kan, omdat we ook een hond achterin de auto hebben, komen ze meteen met het voorstel om dan op het dak van de auto mee te gaan. We vinden het geen geslaagd idee, maar omdat we toch wel wat voor ze willen betekenen, nemen we uiteindelijk ??n vrouw met ons mee. Ik kruip achterin bij Bara, zodat de vrouw op het middenconsole kan zitten en met nog meer bagage achterin rijden we weer aan.

The track between Daboua and Liwa

Er lijkt maar geen eind aan de track te komen en omdat we met twee bijrijders zitten, kunnen we helaas ook niet meer rustig genieten van de omgeving en de track. Even stoppen om te filmen en foto's te maken doen we nu niet zo makkelijk en eigenlijk balen we ook wel een beetje dat het ons zo opgedrongen is, maar ja.....

Als we nog geen 5 km van Liwa af zijn rijd ik, Morten, de auto over een klein zandheuveltje waarna ik opeens in een diep spoor terecht kom. Vrijwel meteen staat de auto vast. Als we de auto inspecteren blijkt hij nergens tot op de assen vast te zitten en dus zijn het alleen de banden die zich langzaam ingraven. We laten meer lucht uit de banden lopen, we zitten nu op 1,5 bar, en samen met wat duwwerk is dit voldoende om de auto weer vrij te krijgen.

Even later komen we in Liwa aan waar we de vrouw af zetten en rijden zelf naar de het gebouw van de politie om ons te laten registreren. Ondertussen hebben we van de douaneman begrepen dat hij eigenlijk naar Baga Sola moet, een plaatsje op de weg naar Bol. We hebben nu echt geen fut meer om door te rijden, maar spreken af dat we hem daar morgen wel af zullen zetten. We laten onze auto op het terrein van de politie staan en overnachten hier.

Omdat we veel te moe zijn om te koken, lopen we samen het dorpje in op zoek naar iets te eten. We vragen aan een man waar we iets kunnen vinden en hij laat twee jongetjes met ons meelopen. We doorkruisen wat kleine steegjes en komen al snel bij wat vrouwen die op hun matjes in de straat zitten. Met zijn twee?n eten we uit een schaal wat rijst met saus en laten ook nog wat over om aan de twee jongetjes te geven. Met volle buikjes lopen we even later onder een mooie sterrenhemel weer terug naar de auto. Het geeft toch wel een heel speciaal en mooi gevoel om in het donker door een woestijndorpje te lopen en we voelen ons helemaal op ons gemak.

Dag 141, zondag 9 juni 2002

We staan alweer om 6.00u buiten de auto en worden enthousiast door Bara begroet. Snel ruimen we de auto in, nemen een koek en vertrekken. Zoals gisteren afgesproken zullen we de douaneman bij Baga Sola afzetten. We rijden dan eerst richting het zuiden en kunnen daarna verder naar Bol. We verwachten dat het niet langer dan 1,5 uur zal duren eer we in Baga Sola zijn en dan kunnen we daarna mooi ontbijten.

The track between Liwa and Bol

We rijden wederom een ontzettend mooie track met veel mul zand en de ochtendzon geeft de natuur een sprookjesachtig aanzicht. Plotseling duiken er hele grote vogels naast en voor de auto op. Het is een prachtig gezicht, maar omdat we niet echt de vrijheid hebben om rustig te fotograferen rijden we verder. Stom natuurlijk, want we komen ze verder niet meer tegen.

Omdat we even wat diesel erbij moeten gooien, houden we toch maar meteen een korte pauze en eten wat brood. Bara is ondertussen gewent om tijdens deze pauzes uit de auto te springen en struint rustig wat rond in de schaduw van een boom.

Als we weer verder rijden en toch eens goed op de GPS kijken, hebben we het idee dat we een rechtstreekse route naar Bol aan het rijden zijn en dus niet bij Baga Sola uit zullen komen. Omdat deze twee plaatsnamen niet op de GPS staan weten we het niet zeker, maar samen met de kaart lijkt het er toch wel erg veel op. De douaneman zegt echter niets en dus gaan we ervan uit dat het toch goed is en rijden we maar door.

Uiteindelijk komen we na een flinke rit bij een groter pad uit en als Morten hierop verder wil rijden, zegt onze bijrijder ons dat we de andere kant op moeten naar Baga Sola. We kijken op de kaart en zien dat we dan dus flink heen en weer blijven rijden. Omdat we gezegt hebben dat we hem bij het plaatsje af zouden zetten, doen we het toch maar, maar eigenlijk balen we nu wel flink. Het begint een tocht van zeker drie uur te worden en het laatste stuk moeten we ook helemaal dubbel afleggen. Als we vragen hoe dit kan, zegt hij dat dit de enige route is, maar eigenlijk geloven we hem niet, want in het sahara overland boek staat dat je een route via Baga Sola naar Bol hebt en een andere, rechtstreekse route naar Bol.

Na een uur rijden zijn we nog steeds niet bij Baga Sola en het idee dat we deze hele weg ook weer terug moeten maakt ons niet vrolijk. Als we een auto langs de kant van de weg zien staan, stoppen we en vraagt de douaneman of hij met deze mannen mee verder kan. Het is geen probleem, de auto heeft hier al een tijd gestaan met wat problemen, maar deze zijn bijna opgelost en verdere hulp hebben ze niet nodig. Wel geven we de mannen ons laatste brood, een heleboel sesamkoekjes en vullen we een jerrycan met water voor ze. Ze zijn ons erg dankbaar en gelukkig vindt de douaneman het zo ook een goede oplossing.

We draaien om en besluiten al snel om eerst eens te stoppen en wat pap te nemen. Het is tenslotte alweer 10.30 en de ochtend is weer heel anders verlopen dan we in gedachten hadden. Nadat we wat bijgetankt zijn, kunnen we eindelijk echt op weg naar Bol. Het rijden door de echte zandduinen is helaas afgelopen en het is een erg slechte track, die veel tijd in beslag neemt. Soms is er gewoon een groot gedeelte van de weg weggespoeld en de regentijd heeft hier dus veel schade aangericht. We slingeren steeds heen en weer, dan weer een stuk op de track, dan weer een stuk erlangs.

Als we eindelijk in Bol aankomen en naar de politie gaan om ons te registreren, staan we voor een grote verrassing. We krijgen te horen dat er niemand aanwezig is vandaag omdat het zondag is!! Nou, dat hebben wij weer..... Voor de zekerheid gaan we toch nog even naar het douanekantoor, maar hier is het hetzelfde liedje.

Als we terug rijden zien we een klein marktje, waar we stoppen om wat inkopen te doen. Het is erg leuk om er overheen te lopen. De mensen, eigenlijk alleen maar vrouwen en meisjes die hier zitten, zijn erg vriendelijk en we krijgen zelfs vier citroentjes kado! Een klein jongetje pakt het slim aan door rustig met ons mee te lopen en als een soort tolk te fungeren. Hij wijst ons ook waar we brood kunnen kopen en draagt de tasjes naar de auto. Als we hem een muntstuk geven neemt hij deze dankbaar in ontvangst, maar hij heeft nog een vraag voor ons. Hij vertelt dat hij naar school gaat en dat hij graag een pen zou willen hebben. We geven hem er meteen twee kado, want voor zo'n jongetje doen we dat graag!

Eindelijk kunnen we weer ons eigen tempo bepalen en we stoppen even buiten Bol zodat ik, Morten, richting de waterkant kan lopen om te kijken hoe het er daar uit ziet. Niet veel later rijdt Sas met onze landcruiser erachteraan. We hebben een prachtig plaatsje gevonden met uitzicht op het water van Lake Chad! Vanwege een afzetting met doorntakken kunnen we niet helemaal doorrijden tot aan het water, maar voorzichtig parkeren we de auto onder een boom met doorns die ons enige schaduw biedt.

Hoewel we met de auto nog in het zand staan, is aan de andere kant van de doornafzetting veel groen te vinden, dat duidelijk de aanwezigheid van het water waardeert. Koeien met gigantische hoorns en schaapjes die zachtjes blaaten, voeden zich op hun gemak met het overvloedige gras dat hier zo mooi afsteekt tegen de blauw grijze kleur van het water. De palmbomen splitsen halverwege hun stam om met twee trotse 'koppen' in de lucht te pronken. Het zijn net gigantische katapulten. Er zijn enorm veel kleine vogeltjes in de weer en zij zorgen dan ook voor het enige geluid dat hier de stilte doorbreekt, verder is hier alleen maar....rust.

Bara, our new travel companion is exhausted...

Vlakbij onze auto is er in de omheining een kleine opening waardoor ik toch richting de waterkant kan lopen. Ondertussen ondekt Bara een groepje kalfjes die nieuwsgierig dichterbij komen. Hoewel Bara het ook allemaal wel spannend vindt laat hij ze goed met rust. Als een kalfje echter uit zijn drinkbak gaat drinken is dat voor Bara aanleiding om toch actie te ondernemen. Hij sprint achter het kalfje aan terwijl deze onder luid geboe wegrent. Gelukkig jaagt Bara ze alleen maar weg en doet verder niets. Als hij terugkomt is hij wel meteen uitgetelt, het is tenslotte nu midden op de dag en dus dik boven de 40 graden!

We zijn even in de auto gaan liggen om te dutten. Sas wil toch nog even aan ons dagboek werken omdat we wat dagen achterlopen en ik lig lekker rustig een beetje naar buiten te kijken terwijl een grote zwartwitte watervogel, het lijkt wel een kruising tussen een pelikaan en een reiger, met een behoorlijke snelheid net over de toppen van de palmbomen scheert en even later statig in het water landt.

Ons antwoord op de vraag of Bara de auto en zijn directe omgeving nu als zijn 'huisje' ziet en dus goed bewaakt, wordt beantwoord als een man met een jongetje komt aanlopen. Bara slaat aan, maar gaat niet achter ze aan en blijft gewoon bij de auto staan. De mensen zeggen van een afstand gedag en lopen ook door de opening in de afzetting naar de waterkant om iets, we weten niet precies wat, te verzamelen in een zak.

Voordat de zon helemaal onder is maken we nog even gebruik van het licht om zelf te koken. We maken een grote pan met rijst zodat we alvast wat extra hebben voor Bara en maken van de mango en guyave, die we op de markt hebben gekocht, een lekkere saus. Helaas vindt Bara de rijst met saus weer te min, maar als we hem gewoon witte rijst met de gedroogde vis geven eet hij eindelijk weer wat, gelukkig.

Vanwege de insecten worden we weer gedwongen om vroeg onze auto in te gaan. Hier genieten we nog even van onze eigen 'bioscoop' en na onze eigen avonturen te hebben gezien gaan we lekker slapen. Bara ligt voor het eerst zonder ketting buiten en we zijn benieuwd hoe dat vannacht zal gaan.