Dag 115, dinsdag 14 mei 2002

We willen proberen om vandaag Niger te bereiken. Wat de afstand betreft moet het lukken, maar natuurlijk is het eerst maar weer afwachten in wat voor conditie de wegen zich bevinden en hoe snel we de grenzen kunnen passeren.

Om 9.00u verlaten we onze slaapplaats en een kwartiertje later staan we bij de uitgaande post van Togo. Het is hier gelukkig heel goed geregeld: een douanebeambte neemt onze carnet mee om af te stempelen en ondertussen schrijven ze bij de politiepost nog wat gegevens op en krijgen we de uitgaande stempel. Dit is echt het record, binnen 5 minuten kunnen we het land verlaten!

Voor de tweede keer deze reis komen we in Burkina Faso en ook dit keer worden we weer erg vriendelijk geholpen bij de politie. De recordtijd van net halen we niet omdat we een laisser passer nodig hebben die helemaal ingevult moet worden, maar toch staan we vrij snel weer buiten. Na een flink aantal kilometers over een goede asfaltweg komen we bij de douane. Er staat een taxibus vol met afrikanen, maar gelukkig zijn zij al geholpen en zijn we dus direct aan de beurt. Als alles gestempelt is en we het nog even controleren, komen we erachter dat ze ons een uitgaande stempel gegeven hebben en niet de inkomende stempel die wij nodig hebben. Meteen verbeteren ze hun fout en zo kunnen we toch met een goed gestempeld paspoort het land in.

Gelukkig blijft het een erg goede weg en kunnen we, zover als mogelijk hier in afrika, lekker doorrijden. Je hebt natuurlijk altijd te maken met koeien, ezels en geiten die midden op de weg staan of onverwachts oversteken, dus een beetje het tempo aanpassen is wel nodig. Om 12.30u komen we aan in Ngourma, jammergenoeg precies op een verkeerd tijdstip omdat alles tussen 12:00 en 14:30u gesloten is. Eigenlijk moeten we naar de bank omdat we nog maar 4000 CFA hebben (nog geen 6 euro), maar we hebben geen zin om twee uur te wachten en we hopen dus maar dat het laatste dorp voor de grens een groot dorp is met een bank.

Bij de uitgaande post van Burkina vertellen ze ons dat de eerstvolgende bank pas in Niamey is. Het gaat nu dus nog even spannend worden, omdat we niet weten of onze carnet in Niger geldig is. Als dit niet het geval is moeten we waarschijnlijk een laisser passer nemen en het zit er dik in dat we daar dan voor moeten betalen (voor Burkina was dit 5000 CFA).

Als we verder rijden stopt van het ene op het andere moment de goede asfaltweg en gaat deze over in een slechte weg, jawel we hebben Niger bereikt! Echt vlot doorrijden gaat niet meer, maar Niamey bereiken moet lukken, al zullen we misschien een stuk in het donker af moeten leggen.

Als we eindelijk bij de douane aankomen, deze liggen niet altijd meteen bij de grens, vertelt de beambte ons dat we een laisser passer moeten nemen. Snel leg ik, Sas, uit dat dat voor ons niet nodig is omdat we een carnet hebben die afgestempelt moet worden. De man kijkt even vreemd naar het carnet en zegt dan dat hij het niet kan stempelen, maar dat er een grote douanepost is in het volgende dorp waar ze wel bevoegt zijn om dit te doen. We zijn allang blij dat we zonder problemen door kunnen rijden en er dus tot nu toe zonder betalen vanaf komen!

Op weg naar het volgende dorp komen we een jongen tegen die fanmilk verkoopt. In veel landen zie je deze jongens rondrijden met hun karretjes, waarin ze zakjes melk, yoghurt en ijs hebben en met name het vanille-ijs is erg lekker! Eigenlijk hebben we wel heel veel zin in zo'n lekkere koele versnapering, maar we kunnen ons toch beheersen en wachten eerst maar even af hoe het bij de douane gaat lopen, voor we ons geld hieraan besteden.

Bij de douane moeten we eerst even goed zoeken waar we moeten zijn. Het is een enorm grote post en het is een drukte van jewelste met allerlei vrachtwagens en mensen. Als we een douaneman gevonden hebben en we de situatie uitleggen, vindt hij het maar vreemd dat ze ons carnet niet hebben afgestempelt. Gelukkig maakt hij er verder geen probleem van, hij heeft het hier waarschijnlijk al druk genoeg, en binnen een paar minuten zitten we weer in de auto met ons gestempelde carnet en dus zonder iets te hoeven betalen!!!

Vrolijk vervolgen we onze weg en het wordt al schemerig als we eindelijk Niamey, de hoofdstad van Niger, inrijden. Als we over de brug rijden begint het steeds meer te kriebelen en het is leuk om alles weer te herkennen (we zijn vorig jaar februari namelijk al een maand in Benin en Niger geweest). Ik had niet verwacht dat we de weg nog zo goed zouden kunnen vinden, zeker in het donker, en in ??n keer rijden we naar de wijk toe waar Morten's oom, tante en nichtje wonen. Hier komen we even in de knoei met de straten en dwalen we heel even rond, maar al snel zien we weer wat herkenningspunten en om 20.00u Nigertijd (de klok hebben we een uur vooruit moeten zetten), staan we voor de poort.

We worden uitbundig begroet door Gregoir, de nachtwacht, en even later lopen we de keuken binnen waar we Ank verrassen met onze komst. Ze had eigenlijk gezegt tegen Gregoir dat hij niemand meer binnen mocht laten, omdat ze even echt geen behoefte meer had aan bezoek, maar natuurlijk zijn wij van harte welkom. Ank maakt nog wat macaroni extra en even later zitten we met zijn vieren gezellig aan tafel te eten en te kletsen. Kees is er jammergenoeg niet, die is voor zijn werk twee weken naar Ouagadougou.

We hebben ons al lekker verheugt op een frisse duik in het zwembad, maar dat gaat helaas niet door vanavond. Net als we willen gaan zwemmen, roept Ank ons om buiten te komen kijken. Zij en Sanne lagen net in het zwembad toen er ineens een gele lucht aankwam en het hard begon te waaien. Het is een flinke zandwind die over ons heen trekt en binnen de kortste keren ligt er een dunne vlies fijn zand over het water en drijven er ook veel bladeren in die van de bomen afkomen. Voordat we gaan slapen in 'ons' tweepersoons bed, frissen we ons dus maar even op onder een lekkere douche.

Dag 116 t/m dag 135, woensdag 15 mei t/m zondag 3 juni 2002

Maintaining our Toyota Omdat we vorig jaar februari al in Niamey geweest zijn, hebben we al veel van de omgeving en de stad gezien. We willen daarom lekker wat weekjes bij Ank, Kees en Sanne doorbrengen om te relaxen, de auto een grote onderhoudsbeurt te geven, te werken aan het dagboek en de website en natuurlijk ons te ori?nteren op het volgende gedeelte van de reis en informatie in te winnen over de situatie in Soedan. Verder gaan we samen met Anke kijken waar we het geld wat we voor het schooltje bij elkaar gezameld hebben, aan zullen besteden. We willen de tijd die we doorbrengen bij Ank, Kees en Sanne wat meer samenvatten, omdat het voor jullie niet interessant is om te lezen dat we iedere dag drie keer in het zwembad plonzen.... (oeps, toch gezegd)

Toch niet naar het Aïr gebergte en de Tenere woestijn

Na lang beraad besluiten we toch om niet naar het Aïr gebergte en de Tenere woestijn te gaan. De belangrijkste reden hiervoor zijn toch wel de kosten. Omdat er nog steeds regelmatig autokapingen plaatsvinden, willen we het niet riskeren dat dat met onze auto gebeurd. De andere optie is dan om met gehuurde 4x4 en een gids te gaan rondtrekken, maar dit kost 80.000 CFA (ong. 120 euro) per dag. Omdat we toch wel minimaal een paar dagen in het aïr willen rondtrekken (om de Tenere te bereiken heb je al minimaal een week nodig) zou dit voor ons tweeën gewoon te veel worden. Daarbij komt nog dat de heen- en terugreis naar Agadez ook nog eens twee dagen in beslag neemt, tijd die voor ons nu toch wel kostbaar is zoals je kunt lezen onder het kopje 'Hoe gaat het verder met onze reis?'.

Update: We krijgen van een collega van Kees te horen dat een oud legerleider (of zoiets) zich met een groepje soldaten heeft teruggetrokken in het Aïr gebergte en dat in de laatste paar weken al meerder auto's zijn overvallen. Momenteel is het leger van Niger in Agadez en een woestijntrip is nu dus zowieso niet mogelijk.

Hoe gaat het verder met onze reis?

Het vinden van de juiste informatie neemt zeker een week in beslag! We proberen als eerste de nederlandse ambassade in Soedan te bellen, maar dat valt helaas niet mee. Als we uiteindelijk iemand te spreken krijgen die ons in het nederlands te woord kan staan, worden we nog niet veel wijzer. Over gesloten grenzen hebben ze blijkbaar nooit gehoord en verder vertelt de man ons dat het gewoon veilig is om te reizen. Natuurlijk wel fijn om te horen, maar echt overtuigd zijn we niet door de manier waarop het vertelt wordt en eigenlijk zijn we ook wel verbaast dat we op deze manier door een ambassade te woord worden gestaan. We schakelen Juriën, Morten's broer, in, zodat hij nog eens contact met de soedanese ambassade in Nederland kan opnemen (stuk goedkoper dan bellen vanuit hier), maar ook hij wordt niet veel wijzer.

Via de internetsites van ministeries van buitenlandse zaken in Nederland, Engeland en Australie vinden we wel informatie, maar die is erg negatief en vaak ook erg oud (1999!!). Het maakt ons allemaal wat aan het twijfelen en echt vrolijk worden we er niet van. Wat zullen we doen: wel, niet, wel, niet...... en kunnen we uberhaubt wel een visum voor Soedan krijgen!

Via emailcontact wat we hebben gehad met Mike en Angela, een nederlands stel dat dezelfde reis heeft gemaakt en nu weer bijna terug is in nederland, hebben we weer adressen van andere mensen gekregen. Ook hebben we op de internetsite van lonely planet (de reisgids) een forum ontdekt. Hier kun je een vraag stellen en andere mensen kunnen daar dan op reageren. We hebben meteen gevraagt naar mensen die deze reis gemaakt hebben en goede info gekregen en gevonden op deze site.

Opeens werd het voor ons duidelijk dat je via reizigers een veel beter en eerlijker beeld krijgt. De meest recente informatie is van iemand die drie maanden geleden vanuit Ethiopie door Soedan en Tsjaad heeft getrokken. De grenzen waren open en het was een geweldige trip! Ook hebben we al van een heleboel verschillende mensen gelezen dat het Soedanese volk ONTZETTEND vriendelijk en behulpzaam is!!! Reizigers raden echt aan om over land te gaan en niet de auto te laten verschepen, omdat je dan een erg mooi stuk van de reis mist.

With our cousin Sanne near Rio Bravo

Natuurlijk hebben we ook veel met Anke gepraat en uiteindelijk is onze conclusie dat we dus toch door Tsjaad en Soedan gaan rijden! Natuurlijk moeten we dan wel in Tsjaad een visum voor Soedan kunnen krijgen maar dat gaan we in ieder geval proberen.

Hoe het nu verder gaat? We hebben begrepen dat we rekening moeten houden met de regentijd in Soedan, die wegen onbegaanbaar maakt. Daarom moeten we niet te lang meer wachten en willen we dus begin juni vertrekken. We hebben hier dan nog even de rust om dingen af te ronden (onderhoud auto, schooltje etc.) en dingen te regelen. Verder hebben we een probleem waar we tegenaan lopen, maar waar we nu niets mee kunnen doen: het visum van Soedan kunnen we pas in de hoofdstad van Tsjaad krijgen. Op zich maakt dat niet uit, maar daar moeten ze toestemming vragen aan Soedan en dat kan twee tot vier weken duren!!!!! We proberen nu contacten te leggen met mensen om te kijken of zij weer bepaalde personen kennen die ons kunnen helpen om het proces te versnellen, we zullen zien.

We willen verder wel proberen om Tsjaad en Soedan zo snel mogelijk door te rijden. Echt snel zal het niet gaan omdat er bijna geen asfaltwegen zijn en heel veel zandtracks. Het zal voor ons nu dus echt heel anders worden dan het reizen tot nu toe in west-afrika, maar ook wel weer spannend en een echte uitdaging.

Het schooltje

Onze eerste kennismaking met het schooltje is minder plezierig dan we gehoopt hadden. Er heeft een brand gewoed in de wijk. Tegenover de school zijn 15 gezinnen hun hutjes met al hun bezittingen kwijtgeraakt. Rubens, een goede vriend van Anke en Sanne, heeft zelfs een aantal huisdieren waaronder zijn hond verloren.

We zijn toch wel geraakt door wat hier is gebeurd. De t-shirts die we extra hadden meegenomen geven we nu allemaal af, zodat deze mensen in iedergeval weer wat kleding hebben. Dit is het minste wat we nu hier kunnen doen. Gelukkig woont de directrice van Unicef Niger vlakbij en er wordt een donatie vrijgemaakt zodat de hutjes snel weer kunnen worden opgebouwd.

Als we enkele dagen later weer terugkomen in de wijk staan we versteld van de bedrijvigheid. Bijna alle hutjes zijn inmiddels weer opgebouwd en van de brand getuigen alleen nog enkele kuilen waarin het zwarte as is verzameld.

Onder het kopje 'een reis, een goed doel', zijn alle ontwikkelingen rondom onze inzamelingsactie van het schooltje te vinden zodat we er hier niet verder op in zullen gaan.

Schooltje in Niamey (Niger) draagt bij aan de toekomst van kinderen

Een nieuwe reisgenoot?

Hi! I am Bara, the new travel companion of Morten and Saskia

Omdat Anke, Sanne en Kees weer terug naar Nederland gaan zijn ze een nieuw baasje aan het zoeken voor hun huisdieren. De kat heeft inmiddels een nieuw plaatsje, maar voor de hond, Bara is nog steeds niets zeker. Een optie is dat wij Bara verder meenemen en zo Anke de kans geven om de hond in Nederland weer terug te zien. We zijn hier al een hele tijd over aan het denken geweest en de tijd die we nu in Niamey doorbrengen gebruiken we om te kijken hoe de hond reageert op allerlei nieuwe ervaringen. Zo moet hij wennen aan het zitten in een auto, aangelijnd zijn en natuurlijk aan ons.

Op zich gaat het wennen aan ons vrij snel en ook het in de auto zitten valt niet tegen. Uiteindelijk hakken we de knoop door en we nemen Bara dus mee! Het is nu natuurlijk moeilijk om helemaal in te schatten hoe het gaat, maar het lijkt ons erg gezellig dat er een huisdier om de auto heen hangt en bovendien is hij ook wel een goede bewaker van de auto.

Het is leuk om te zien dat Bara zeer opgewekt reageert. Samen met Anke, Sanne en Kees rijden we nog een keertje naar Rio Bravo, een plek net buiten Niamey. Hier kan Bara voor het eerst echt, wel aangelijnt, in de weidse natuur rondlopen. Alles is natuurlijk zo nieuw dat hij zeer gespannen is, maar wel in positieve zin. We hebben er allebei een goed gevoel bij.

Wat hebben we verder nog beleefd?

In het centre culturel francais hebben we op een avond een keertje lekker brochettes (vleesspiezen) met frietjes op en daarna hebben we hier de film Asterix en Obelix gekeken. Dat was wel een aparte ervaring. Natuurlijk werd de film buiten afgespeeld, op een boven verwachting groot doek, en was hij geheel franstalig en zonder ondertiteling! Voor ons waren de dialogen moeilijk te volgen, maar het soort film maakte toch dat we hiervan genoten hebben.

Morten trying his new clothes

Natuurlijk hadden we nog de stof die we in Togo kado hebben gekregen van de verzekeringsagent. We willen hier in Niamey een pak laten maken en gaan weer naar de kleermaker waar we vorig jaar ook al zijn geweest.

Alle maten worden opgenomen en na enkele dagen kan ik, Morten, het resultaat passen. Omdat de stof nog wat stug is en de vouwen er nog steeds in zitten ziet het er wat stijf uit, maar na een wasbeurtje moet dat weg zijn en dan zit hij perfect. Helaas was er niet genoeg stof om ook voor Sas een echt afrikaans gewaad te laten maken, maar wie weet........

Op de markt kopen we ook nog stof om voor Sas een broek te laten maken en wat kant en klare broeken. We kunnen ze voor een spotprijsje meenemen, maar komen er al snel achter dat de kwaliteit niet denderend is (typisch afrikaans). De naden scheuren al snel uit en dus kunnen we ook hiermee weer naar de kleermaker.

Met Sanne gaan we nog een avond op stap naar een festival in het Palais de Congres. Op het aanplakbiljet stond dat er toespraken zouden zijn en dat er verder zes bands op zouden treden. Wij dachten dus dat er bij aanvang wat mensen zouden spreken en dat daarna het swingen zou beginnen. Helaas loopt het toch iets anders. Het evenement is in de grote zaal van het congrescentrum, dit is vergelijkbaar met de grote zaal van het Theater aan de parade, maar dus ook met stoelen! Omdat iedereen zit zal er van swingen dus weinig komen. Het programma van de avond is ook anders ingedeeld dan verwacht. Een hele slechte presentator die de bands niet eens bij naam kent probeert tussendoor wat aankondigingen te doen. De bands mogen slechts 1 of 2 nummers spelen waardoor er geen sfeer opgebouwd kan worden. Tussen de bandjes door worden er saaie toespraakjes gehouden en treed er een komiek op die we niet kunnen volgen, maar volgens anderen ook niet denderend is. Het is wel grappig om te zien dat de 'bandjes' hier een kombinatie van playback en voiceover op achtergrond muziek ten tonele brengen. Zelf muziek maken is er dus niet bij, maar de dansjes, die veel weg hebben van beroemde groepjes zoals de Backstreet boys en Five, zijn heel belangrijk! Het is een leuke ervaring, maar toch wel heel anders dan wat wij gewend zijn van een bandoptreden.

Na het optreden, dat om 00.30u exact stopt, zonder geroep om toegiften, halen we Anke en Kees thuis op en gaan we nog naar een discotheek die aan de rivier ligt. Het ziet er allemaal heel sfeervol uit met een dansvloer, lounge achtige plaatsjes, tafeltjes met uitzicht op de rivier, en natuurlijk allemaal in de buitenlucht waardoor je dus het gevoel hebt dat het een groot tuinfeest is. De muziek is afwisselend. Er wordt afrikaanse pop gedraaid, maar ook bekende westerse nummers. Bij bepaalde nummers denken we allebei toch wel even terug aan ons vertrouwde Utopia in Drunen. We kunnen hier alleen toch niet echt in de stemming komen om te dansen, maar genieten wel.

Ismael, een goede vriend van Anke en Kees die wij vorig jaar ook al ontmoet hebben, heeft een zoontje gekregen en we worden, volgens goed gebruik, uitgenodigt om bij het doopfeest aanwezig te zijn. Gelukkig is het feest niet zo strak als Anke en Kees een keer eerder hadden meegemaakt, toen waren de mannen en vrouwen strikt gescheiden. Hier zitten de meeste vrouwen buiten onder een afdak en de mannen binnen, maar verder loopt alles toch een beetje door elkaar. Er wordt gegeten, gekletst en natuurlijk muziek gemaakt.

Op een gegeven moment verplaatst het feest zich naar de straat. Hier worden de muziek instrumenten geinstalleerd en begint het pas echt. Er wordt flink gedanst, iets dat wij voor onmogelijk houden bij 40 a 45 graden Celsius (en nog heter in de blakende zon)! Helaas wordt dit toeareg feest niet in de woestijn gehouden, want anders dan hadden ze ook nog met kamelen rondjes gaan rijden, iets dat volgens Anke toch wel zeer mooi is.

Het gekke van feesten zoals deze is dat de vrouw met kind er dus niet bij zijn. De vrouw ligt de hele dag met haar baby op bed terwijl iedereen buiten dus feest aan het vieren is. Wel mag ze natuurlijk wat gezelschap om zich heen hebben, maar voor ons is dit toch wel vreemd.

The christening ceremony at Ismaels'

Ismael, een goede vriend van Anke en Kees die wij vorig jaar ook al ontmoet hebben, heeft een zoontje gekregen en we worden, volgens goed gebruik, uitgenodigt om bij het doopfeest aanwezig te zijn. Gelukkig is het feest niet zo strak als Anke en Kees een keer eerder hadden meegemaakt, toen waren de mannen en vrouwen strikt gescheiden. Hier zitten de meeste vrouwen buiten onder een afdak en de mannen binnen, maar verder loopt alles toch een beetje door elkaar. Er wordt gegeten, gekletst en natuurlijk muziek gemaakt.

Op een gegeven moment verplaatst het feest zich naar de straat. Hier worden de muziek instrumenten geinstalleerd en begint het pas echt. Er wordt flink gedanst, iets dat wij voor onmogelijk houden bij 40 a 45 graden Celsius (en nog heter in de blakende zon)! Helaas wordt dit toeareg feest niet in de woestijn gehouden, want anders dan hadden ze ook nog met kamelen rondjes gaan rijden, iets dat volgens Anke toch wel zeer mooi is.

Het gekke van feesten zoals deze is dat de vrouw met kind er dus niet bij zijn. De vrouw ligt de hele dag met haar baby op bed terwijl iedereen buiten dus feest aan het vieren is. Wel mag ze natuurlijk wat gezelschap om zich heen hebben, maar voor ons is dit toch wel vreemd.