Dag 79, maandag 8 april 2002

We laten het alarm op het horloge op dezelfde tijd staan en worden dus om 5.45u gewekt. Op ons gemakje staan we op en maken de auto klaar voor vertrek. Als we de lege flessen willen vullen met water, lekt het ineens enorm, maar we hebben nu geen zin om er verder naar te kijken.

Om 8.00u rijden we aan naar Koro (het is echt niet te geloven, maar het vroege opstaan bevalt Morten zelfs prima!) en al snel komen we bij de eerste politiepost, waar we een kleine bijdrage moeten betalen voor de commune. In het dorpje doen we snel even wat boodschappen en kopen vlees. We hebben nu door hoe we dit moeten doen: van de grote bouten wijzen we aan welk gedeelte we willen hebben en voor hoeveel geld en we maken duidelijk dat we absoluut geen ingewanden willen. Dit werkt prima en voor weinig geld hebben we nu zelfs mooie biefstuk!

Nadat we olie voor het differentieel gekocht hebben rijden we door naar de douane. We worden vlot geholpen en binnen 10 minuten staan we buiten met een afgetekent carnet. Ook de laatste politiepost om het land uit te gaan verloopt makkelijk. Morten geeft de paspoorten af en op het moment dat ik de auto wil parkeren en eruit wil komen, wordt er al gewenkt dat dat niet nodig is en kunnen we met gestempelde paspoorten en zonder te betalen Mali verlaten.

Ook het binnengaan van Burkina Faso verloopt zonder problemen. Bij de politie moeten we zelf een, met de hand geschreven, formulier invullen. De agent controleert onze gegevens en legt aan twee andere mannen uit hoe ons paspoort en visum in elkaar zit en hoe alles nagekeken moet worden. Bij de douane kunnen we helaas onze carnet de passage niet gebruiken en moeten we weer een laisser passer kopen. Gelukkig hoeven we deze echter niet, zoals in senegal, binnen 4 dagen te verlengen en zijn we dus voor heel Burkina klaar.

Bij het begin van de asfaltweg moeten we nog even tol betalen en dan hebben we alles gehad. Ook hier is het weer een goede weg zonder gaten en kunnen we dus lekker doorrijden. Op een mooi plaatsje langs de weg stoppen we om wat brood te eten en komen we erachter dat de slang van het waterfilter afgeschoten is. Het zit ons niet mee met het filter, maar we laten het maar even voor wat het is.
We rijden door tot een kilometer of 30 voor Ouagadougou, waar we een rustig plaatsje vinden onder een boom. Morten ontfermt zich over de slang van het waterfilter, terwijl ik aan de laptop ga werken. Na een tijdje staat ineens een meisje bij onze auto. Ze praat geen frans en blijft alleen maar vriendelijk lachend op een afstandje staan kijken. We geven haar twee sesambolletjes, een soort hartige koekjes die eruit zien als parkietenvoer, maar wel lekker zijn. Ze neemt het dankbaar aan en loopt weg, om even later met een grote lach op haar gezicht terug te komen. Ze heeft een heleboel takken bij zich met daaraan een soort grote bonen en geeft ze aan ons kado. We vinden het ontzettend lief van haar, maar weten helaas niet zo goed wat we ermee moeten.

Als Morten in een schap gereedschap zoekt, komt hij zakjes met aardappelpuree tegen (we hebben hier een voorraadje liggen van blikjes eten en zakjes saus, die we heel af en toe gebruiken) en we krijgen al helemaal trek bij het idee van een lekkere schotel van aardappelpuree met kool en de biefstuk die we vanochtend gekocht hebben. Een klein uurtje later zitten we inderdaad te smullen, helaas in de auto. Een poging om buiten te zitten hebben we snel opgegeven, omdat we binnen de kortste keren belaagt worden door kleine vliegjes.

Tijdens de schemering doen we de afwas en zijn de irritante beestjes gelukkig verdwenen. Wel maken ze even later plaats voor een grote spin die rondom onze voeten rent. We zijn er al een stuk rustiger onder, maar gaan toch even op de achterklep van de auto zitten om verder aan de laptop te werken. Als we even bezig zijn, horen we ineens geritsel in de auto. We trekken onze schoenen, die we net hadden uitgedaan, weer aan en gaan op onderzoek uit. Helaas kunnen we niets vinden en gaan we toch maar de auto in om onder de klamboe nog wat verder te werken aan ons reisverslag.

Op het moment dat we willen gaan slapen, horen we ineens weer geritsel bij de bijrijdersstoel. Voorzichtig kijken we wat het zou kunnen zijn en allebei hopen we dat het geen grote enge spin is. Opgelucht halen we adem als Morten ontdekt dat het 'gewoon' een klein muisje is. We krijgen hem jammergenoeg niet naar buiten gejaagd en gaan dus toch maar slapen. Morgen zien we wel weer verder.

Dag 80, dinsdag 9 april 2002

Als eerste: J?rn gefeliciteerd en een hele fijne verjaardag!!!

We hebben lopen al een tijdje met het plan rond om een dag te filmen met onze normale bezigheden en we besluiten om dat vandaag eens te doen. Dus beginnen we de dag met de camara op statief en filmen we het opstaan, ontbijt, etc. De muis hebben we niet meer gezien of gehoord, dus we hopen maar dat hij toch de auto verlaten heeft. Er komen nog wat mensen langs die zwaaien en gedag zeggen, maar ze duiken gelukkig niet meteen brutaal onze auto in en gaan gewoon hun eigen gang, heerlijk!

Om 8.45u rijden we aan naar Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso, waar we ons visum voor Ghana gaan regelen. Door het goede kaartlezen van Morten vinden we de ambassade in een keer, al neemt het wel wat tijd in beslag om de stad te doorkruisen. Onze eerste indruk van Ouagadougou is, dat het een verzorgde, goed uitziende stad is, met flinke gebouwen en zelfs de stoplichten werken (al staan ze soms verdekt opgesteld achter een boom of bord)!

Bij de ambassade krijgen we 4 formulieren per persoon, die we in moeten vullen en waar we ook 4 pasfoto's aan toe moeten voegen. Het zijn allemaal dezelfde formulieren, maar carbonpapier kennen ze hier blijkbaar niet. Met een lam handje van het schrijven, dit zijn we echt niet meer gewent, geven we alles af bij een (chagrijnige) vrouw. Ze vraagt waarom we geen logeeradres in Ghana hebben opgegeven en als we uitleggen dat we in de auto slapen en dus geen adres hebben, vindt ze dit maar vreemd.

We kunnen de visums morgen om 13.00u al ophalen, dus dat is een meevaller, want we zijn ervan uitgegaan dat het twee dagen zou duren. Dat betekent dat we dus maar 1 nacht hier op een camping hoeven te staan en lekker snel naar Ghana kunnen. We kijken hier allebei naar uit, want we zijn de hitte en benauwdheid wel even beu en snakken naar een frisse duik in de zee en wat aangenamere temperaturen.

Terug bij de auto komen er twee meisjes met schalen op hun hoofd langslopen. Ze hebben komkommers en wortelen die er goed uitzien en dus kopen we meteen wat bij ze. Daarna gaan we op zoek naar een internetcafe en vinden deze inderdaad op de plaats die de man bij de ambassade ons vertelt heeft. Als we de auto uitstappen, worden we meteen belaagt door verkopers en een jongen met een vetspuit in zijn hand. Voor 5000 CFA wil hij de nippels van de auto invetten, maar we vinden dit veel te duur. Als Morten zegt dat hij er hooguit 1000 CFA voor wil betalen gaat hij er onverwachts mee accoord.

Met een supertrage verbinding en tegen een hoge prijs (vergeleken met Senegal) kunnen we eindelijk onze mail ophalen. Als we buiten bij de auto terugkomen, heeft de jongen al wat ingevet, maar vertelt hij ons dat het nog 500 CFA kost om het klusje af te maken. We vinden het wel prima, hij doet tenslotte wat om zijn geld te verdienen en we vinden het idee van het invetten van een auto ook wel goed verzonnen van hem. Hij is erg blij met het geld en dat is ook weer fijn om te zien.

We rijden naar een gite, waarvan in de lonely planet staat dat je er ook kunt camperen. Helaas is dit niet meer het geval en kunnen we dus alleen een kamer krijgen. Omdat we de auto wel achter een hek kunnen parkeren vragen we toch naar de prijs. We denken eerst dat het 4.500 CFA is, spotgoedkoop voor een kamer met ontbijt, maar het blijkt 14.500 te zijn en dus rijden we maar snel door en gaan op zoek naar een camping buiten de stad. Onderweg stoppen we nog bij een restaurantje langs de weg om spaghetti met saus, vlees en stokbrood te eten.

De camping kunnen we niet vinden en we zijn uiteindelijk alweer zover uit de stad dat we makkelijk een plaatsje in de brousse kunnen zoeken. Omdat er veel dorpjes zijn en we niet snel iets ver van de weg kunnen vinden, zetten we de auto toch maar onder een boom en hopen dat we niet al te veel lastig gevallen zullen worden. We maken het bed in orde en gaan lekker in de auto liggend onze mail uitlezen en wat rusten, iets dat bij een temperatuur van boven de 45 graden echt wel nodig is. Als de zon wat begint te zakken, kruipt Morten nog onder de auto om de olie van het achterste differentieel te controleren omdat deze lekt. Gelukkig valt het mee en staat hij nog niet droog.

Na een broodmaaltijd pakken we de stok kaarten om buiten bij de auto te eenentwintigen. We beginnen allebei het gevoel te krijgen dat onze reis nu echt een normale manier van leven is geworden. Dit is erg fijn, want we voelen ons niet meer zo onrustig als we in het donker zitten en hebben het gevoel dat de auto ook echt ons huis is!

Dag 81, woensdag 10 april 2002

Tijdens ons ontbijt komt er een man onze kant op fietsen. Hij zegt ons gedag, legt zijn fiets neer en gaat een eindje bij ons vandaan zitten. Omdat we het niet storend vinden, hij blijft tenslotte gewoon op afstand, nodigen we hem uit bij ons te zitten voor een kop thee. Hij maakt hier dankbaar gebruik van en wij maken van de gelegenheid gebruik om te vragen wat we met de ?bonen? kunnen doen, die we eergisteren gehad hebben. De man moet lachen en laat ons zien dat je zo'n boon openbreekt en het binnenste, een soort gelig stuifmeel wat wel aan elkaar plakt, opeet. We proberen het ook, maar vinden het niet echt lekker en omdat de man er wel enorm van zit te smullen geven we hem de rest kado.

Where is that mouse?

Na het ontbijt besluit Morten om het dashboard uit elkaar te halen. Vannacht heeft het muisje ons toch weer lastig gevallen en we hebben hem hier gezien en denken dat hij zich ergens verscholen houdt. Uiteindelijk ligt het hele dashboard uit elkaar, maar van de muis is geen spoor te bekennen. Geen succes dus, maar we weten nu in ieder geval wel hoe alles uit- en in elkaar gezet moet worden! Bij het controleren of alles goed is aangesloten, valt het Morten ineens op dat de kleur van de temperatuuraanduiding en de klok in de auto blauwig zijn, terwijl dit normaal groenig is. Als ik snel even een blik erop werp zie ik niets vreemds, dus zal het wel goed zijn.

Bad vision because of the Sahel wind

Terwijl ik me bezig houd met de laptop, wordt de horizon langzaam donkerder. In eerste instantie denken we dat er een enorme regenbui op komst is, maar al snel blijkt het een wolk van zeer fijn zand te zijn. Er staat een sahelwind die ervoor zorgt dat het hele landschap in een bruine mist gehuld is.

Voordat we aanstalten maken om weg te gaan, laat ik nog even aan Morten zien wat ik op de laptop gedaan heb. Hij raakt ineens over de zeik als hij de kleuren van het scherm ziet. Het lijkt erop alsof er 1 kleur is uitgevallen en de witte achtergrond is nu blauwig van kleur. Nu Morten dit zegt, en ik mijn bril van het zand ontdaan heb, valt het mij ook op, maar we kunnen er nu toch even niets aan doen en dus ruimen we de spullen op en rijden aan naar Ouagadougou.

Door de mist zoeken we onze weg terug naar de hoofdweg en als we moeten wachten op een auto die langs komt, valt het ons op dat zijn koplampen wit/blauwig licht geven, anders dan normaal. Nu krijgen we pas door dat het fijne zand in de lucht als een filter functioneert en veel kleuren dus anders zijn!!! We hadden al het idee dat we aan het trippen waren van de lariam, want ook onze eigen huidskleur zag er opeens heel anders uit, maar nu begrijpen we pas wat er aan de hand is. We kunnen in ieder geval weer opgelucht adem halen, bij het idee dat er met de laptop dus ook niets aan de hand is.

Rijdend door de stad worden we bij ieder stoplicht aangesproken door jongens die stofkapjes verkopen. We kunnen ons voorstellen dat dat op een brommertje of op de fiets nu echt nodig is, maar wij houden de raampjes van de auto maar gewoon dicht. Het eerste wat we doen als we bij de ambassade van Ghana aankomen, is een handdoek pakken en ons afdrogen. Het zweet loopt van ons af, het is enorm benauwd en de stoflucht slaat op onze longen, niet echt fijn dus...

Het visum ligt al op ons te wachten en we kunnen meteen onze weg vervolgen. Als eerste willen we onze tank volgooien bij een benzinestation in de stad, maar dan blijkt maar weer dat we in een afrikaanse stad zijn en niet in een europese: de diesel is op!!!!! In eerste instantie denken we dat het alleen bij die ene pomp is en gaan bij een andere staan, maar de jongen loopt achter ons aan en vertelt ons dat we naar een ander benzinestation moeten omdat alle diesel op is!

Bij het volgende tankstation, nog geen vijf meter verderop, kunnen we gelukkig wel terecht. Terwijl de tank volgegooid wordt, worden we aangesproken door een jongen en het blijkt dezelfde jongen te zijn die onze auto gisteren gevet heeft. Morten vertelt hem nog even dat hij wel een nippel vergeten was, maar we kunnen er allemaal wel om lachen. Ondertussen worden we lastiggevallen door een jongen die blijkbaar vindt dat onze ruitenwissers niet meer goed zijn. Hij wil ons nieuwe verkopen en als Morten hem vertelt dat dat niet nodig is, omdat we die zelf bij hebben, komt hij even later terug met plastic matjes voor onder de stoelen. Hij is toch wel teleurgesteld als we ook hierbij zeggen dat we geen interesse hebben.

Voor we de stad echt verlaten willen we eigenlijk nog wat mailtjes versturen, met name een mailtje om J?rn te feliciteren, maar dat valt niet mee. Het eerste internetcafe dat we zien, ziet er donker uit. De deur is wel open en dus lopen we naar binnen. Na een paar keer roepen komt er eindelijk iemand en dan blijkt dat het nog helemaal niet officieel open is en worden we doorverwezen naar een ander internetcafe in de straat. Hier staan we ook al snel weer buiten, want ze werken hier nog met modems en kunnen momenteel geen verbinding tot stand brengen.

We eten een omelet in een klein tentje langs de weg en vervolgen daarna onze weg richting het zuiden. Ook onze derde poging om te internetten mislukt, wederom geen verbinding, en dus zullen we moeten wachten tot we in Ghana zijn. Onderweg kunnen we de watertank vullen bij een kraantje met een slang, dus dat gaat lekker makkelijk. Daarna gaan we op zoek naar een plaatsje, maar ook dat valt niet mee. We rijden van het ene dorpje in het andere en zijn genoodzaakt om dus nog een tijd door te rijden. Uiteindelijk vinden we een stuk van de weg een plaatsje op een vlakte en zover we kunnen zien, de mist is nog steeds niet weggetrokken, zijn er geen dorpjes in de buurt.

Bij het vullen van de watertank hebben we muizenkeuteltjes ontdekt en het eerste wat we doen als de auto geparkeerd staat, is het schap leeghalen. Al snel ziet Morten het kleine beestje angstig in een hoekje weggedoken zitten. We proberen hem te pakken maar helaas schiet hij weg naar een ander vak. Onze tweede poging om hem te vangen mislukt ook en uiteindelijk zijn we hem kwijt!!! We balen enorm want dat betekent dat hij ons vanavond weer lastig gaat vallen.

Dag 82, donderdag 11 april 2002

Vandaag blijven we even rustig op dit plaatsje staan. Vanacht heeft de muis de 'hemel' van onze auto ontdekt en hebben we dus het gedribbel boven ons aan moeten horen. Al vroeg zijn we weer wakker en het eerste dat we doen is de auto weer leeg halen in de hoop dat we de muis vinden, om hem deze keer wel naar buiten te kunnen werken. Wederom lukt ons dit niet en zal dit verhaal dus ook weer een vervolg krijgen....

Omdat onze wasstapel nu bestaat uit al onze kleding moeten we dus de was doen. Sas gaat dit (gelukkig) doen en ik ruim de auto verder op, zet het luifel op, hang de waslijn en de was op (allemaal op op op). Ook wordt onze voorraad met flessen (7 stuks inmiddels) gevult met gefiltert water.

We get no privacy!

Ons voornemen om rustig te douchen valt in duigen als de eerste kinderen arriveren. Omdat we gisteren zo 'n goede ervaring met de mensen hebben gehad vinden we het gezelschap in eerste instantie niet zo erg. Helaas blijken er overal nog een aantal rotte appels te bestaan en zo krijgt onze goede indruk van de bevolking een flinke deuk als een stomme trien zich iets te vrij opstelt en zelfs een boek en een pluche beer uit onze auto pakt, iets waar we dus niet van gedient zijn. Vervolgens blijven alle kinderen, en inmiddels ook een aantal volwassenen, gewoon onbeschoft kijken en hebben we het gevoel dat ze ons flink staan uit te lachen. We gaan echter gewoon door met onze bezigheden en troosten ons met de gedachte dat wij de mogelijkheid hebben om morgen met onze auto hier weg te kunnen rijden naar het volgende avontuur.

Dat ze van geen ophouden weten blijkt wel als ze zelfs bij het middag- en avondeten op drie meter afstand van ons gaan zitten en constant gaan zitten bedelen. We negeren ze gewoon, want wij bepalen onze eigen regels als het gaat om wie wel of niet iets krijgt van ons en zij vallen daar duidelijk niet onder. We hebben er ook al spijt van dat we 3 pennen hebben weggegeven omdat ze er niet eens dankbaar voor zijn.

Als het donker is zien we het in de verte flink flitsen, maar de donder horen we niet en het blijft op grote afstand van ons vandaan. We merken dat we verder naar het zuiden afzakken en het regenseizoen dichterbij komt. We zweten ons kapot, nog erger dan in een sauna (Robs je zou hier leeglopen) en dus hebben we onder ons laken nu ook twee handoeken liggen om het vocht een beetje op te vangen.

Achteraf gezien is er dus niet al te veel van de rust gekomen, maar gelukkig hebben we wel veel kunnen doen en is de dag weer nuttig besteed.

Ghana, deel 1