Dag 24, dinsdag 12 februari 2002

Vandaag hebben we eindelijk weer een dagje rust. We blijven op de camping om wat zaakjes op orde te maken zodat we morgen de grote reis door de woestijn kunnen beginnen. We zijn net bezig met het ontbijt als de jongen van de camping, een Senegalees, ons komt halen omdat er iemand van de bank is waarbij wij geld kunnen wisselen. We willen eigenlijk eerst proberen met onze bankpas of creditkaart geld op te halen omdat onze dollars zo wel heel hard gaan, maar dat is niet mogelijk in Nouadhibou. Het geld wordt volgens een normale koers gewisseld en we krijgen netjes een transactie afschrift dat we goed moeten bewaren. De douane van Mauritanie houdt nl. bij hoeveel geld je het land inbrengt en hoeveel er weer uitgaat, dit om illegaal wisselen te voorkomen.

De camping zelf is niet bijzonder, maar de turkse douche (douche is bij de wc), is heerlijk warm en je hoeft er niet extra voor te betalen! Verder rommelen we een beetje aan totdat de gids komt om de zaak verder af te handelen. Dit gaat echter niet zoals we verwacht hadden, want het blijkt toch dat hij in totaal 200 euro wil. Wij gaan hiermee niet akkoort en besluiten samen met Peter en Wiwi om dan maar op de GPS coordinaten te gaan rijden. Mochten er vandaag meerdere auto's komen dan kunnen we altijd nog kijken of we de kosten kunnen delen en toch een gids kunnen nemen.

Halverwege de dag worden we nog even gehaald om de autoverzekering te regelen wat makkelijk is omdat het kantoor tegenover de camping is. Het enige dat we nu nog moeten doen is kaartjes voor het natuurpark te kopen waar we morgen doorheen zullen rijden. We besluiten om dit pas morgenvroeg te doen, als we zeker weten dat we ook vertrekken.

's-Middags, als we net bezig zijn met het dagboek bij te werken, iets dat hard nodig was, wordt onze aandacht weer getrokken door een grote groep terreinwagens die de camping op komt rijden. De wagens zijn onder begeleiding van een franse avontuurlijke reisorganisatie en bestaan voornamelijk uit toyota's. Er zijn zelfs twee 60 series bij, dezelfde als ons, wat wij natuurlijk wel interessant vinden. Van hun kant uit wordt onze auto ook flink bewonderd, op een gegeven moment staat een groepje van acht man allemaal naar onze auto te kijken, wij vinden dat natuurlijk erg leuk en voelen ons apetrots.

Even later sta ik, Morten, met een van de begeleiders te praten, een leuke man. Zelf hebben ze een boek 'Mauritani au GPS' waarin ook een boel GPS coordinaten staan. Dit boek mogen we lenen zodat we nog een betere route kunnen uitstippelen. Bovendien wordt ons bevestigd dat het goed te doen is om de oversteek te maken zonder gids als je een GPS hebt.

Alsof we nog niet genoeg hebben geregeld vandaag, komt op een gegeven moment ook nog het hoofd van de gidsen organisatie naar ons toe omdat ze denken dat er problemen zijn met de gids. Wij leggen uit dat de gids zeer goed is, maar dat wij het alleen veel te duur vinden. Hij laat nog zien dat het inderdaad de officiele prijzen zijn, maar dat maakt het voor ons niet goedkoper. Bovendien blijkt ook nog eens dat die prijs slechts voor 48 uur is. Als we er dus langer overdoen kost het nog eens een boel extra en wordt het helemaal onbetaalbaar!

Dag 25, woensdag 13 februari 2002

's-Ochtends ben ik, Morten, vroeg wakker. Als ik van de wc terugkom, maak ik Sas wakker die denkt dat het pas 5 uur is (het is al 7.30u). We ruimen alles snel op en maken de auto gereed voor vertrek. Langzaamaan begint de camping te leven, want ook de Franse groep maakt zich op voor vertrek.

Nadat we de watertank gevuld hebben en de camping betaald is, rijden we naar het kantoor van het natuur park waar we de kaartjes kopen. Daarna doen we nog wat inkopen en willen we aanrijden. Als we terugkomen bij de auto, staat de gids er opeens. Hij rijdt met een andere man mee die ook naar Nouakchot moet. Wij kunnen zonder verdere verplichting met hun mee rijden. We besluiten het eerste stuk in ieder geval dit te doen en te kijken hoe het gaat. De andere auto is namelijk een normale Mercedes personenauto en wij verwachten dat dat nog wel voor problemen gaat zorgen, maar dat zien we later wel.

We gooien nog even de dieseltank vol en rijden dan met de drie auto's richting het onbekende. Het is wel makkelijk dat de gids er nu bij is, want hij loodst ons zonder problemen door de politieposten heen. Het duurt niet echt lang voordat de Mercedes al vast komt te zitten in het mulle zand van een stuk dat langs het spoor loopt. De Hanomag trekt hem er echter makkelijk uit en de bandenspanning wordt iets omlaag gebracht. Ook wij rijden met een iets lagere bandenspanning, maar ik wil niet te gek doen omdat onze auto het nog voortreffelijk doet (en nog steeds in 2 wiel aandrijving staat).

Ondanks dat we nu de gids volgen, houden wij nauwlettend de GPS in de gaten. Het is op deze manier natuurlijk ideaal om te kijken of we onszelf door de woestijn kunnen navigeren. De hele route slaan we ook meteen op in de laptop zodat we altijd later nog dezelfde weg terug kunnen nemen.

Ik, Sas, ben vandaag begonnen met rijden. Het is wel leuk om de reacties van de bevolking te zien, want ze zijn het blijkbaar toch niet gewent dat een vrouw achter het stuur zit. Als we door het dorp rijden en later ook bij de politieposten zie je ze verbaast kijken en lachen. De auto rijdt heerlijk en ik geniet volop. Normaal ben ik het na een uurtje of twee wel zat om achter het stuur te zitten, maar nu wil ik er niet meer achter vandaan! Dit is wel wat anders dan die rechte lange asfalt wegen die we tot nu toe hebben gehad.

The amazing view of the Sahara desert.

Het landschap is onbeschrijfelijk mooi!!! Het ene moment rij je over een grote vlakte met wat boompjes en struiken. Even later rijden we langs duinen en zien we alleen maar zand. Het is goed te zien dat hier vroeger het zeewater heeft gestaan. Overal liggen restanten van schelpen en zie je de zoutkristallen schitteren.

Als Morten 's middags het stuur overgenomen heeft en we even van het pad afgaan om te plassen, staan we voor het eerst echt vast. De anderen zijn al niet meer te zien en dus moeten we het in eerste instantie met zijn tweetjes oplossen. Al snel staan er echter twee auto's naast ons en worden we in het Nederlands aangesproken! Het is een man die werkt voor een duitse organisatie en met zijn collega's onderweg is naar Nouadhibou. De Mauritaniers die hun begeleiden beginnen allemaal te helpen. We zetten de auto voor het eerst in 4 wiel en met een lagere bandenspanning en wat duwwerk komen we al snel weer los.

Morten somewhere in the Sahara desert.

De Mercedes, waarin ook de gids zit, moet een hoge snelheid aanhouden om niet vast te komen zitten. De Hanomag kan echter niet snel en wij rijden als een soort brug tussenbeide in. We houden vooral de Hanomag goed in de gaten omdat we zelf van mening zijn dat de GPS goed zijn werk doet, de gids vinden we dus minder belangrijk. We kunnen echter niet voorkomen dat opeens de Hanomag uit beeld is verdwenen.We wachten even om te kijken waar ze blijven, maar als het te lang duurt, rijden we door naar de gids zodat ik, Morten, samen met hem terug kan rijden om de Hanomag te helpen. Al snel hebben we ze gevonden en ze zitten inderdaad goed vast. Voor het eerst worden onze zandplaten van het dak gehaald, met in mijn achterhoofd de gedachte dat de Hanomag de platen volledig kapot zal rijden. De dubbele achterwielen pakken echter perfect op de platen en al snel is de auto weer aan het rijden. Tot mijn stomme verbazing zijn de 5 mm dikke aluminium platen niet eens verbogen!

Omdat we zelf de auto beter willen leren kennen experimenteren we wat met 2 en 4 wiel aandrijving en met verschillende versnellingen e.d. Hierdoor komen we nog een paar keer vast te zitten maar we weten wel steeds beter waar de auto toe in staat is.

Just a stop somewhere in the Sahara desert to enjoy the view.

Om ongeveer 18.00u zoeken we een plaatsje achter een zandduin zodat we uit de wind kunnen zitten, wat helaas niet echt meevalt. We blijven hier wel overnachten en met zijn allen zorgen we voor het avond eten. Sas en ik maken couscous klaar terwijl Peter en Wiwi de saus klaarmaken. De fransman, Maurice, zorgt voor strokbrood en brie en al met al zitten we met zijn allen lekker knus in de Hanomag te eten bij het kaarslicht. Voor het slapen zetten wij nog even onze tent op en zorgen Peter en Wiwi voor de matrassen, zodat de gids en Maurice niet onconfortabel in de mercedes hoeven te slapen.

Dag 26, donderdag 14 februari 2002

Bruut worden we uit onze slaap gehaald door het bonken van de gids op onze auto. Het is 07.00u en de zon begint net boven de zandduinen zijn gezicht te tonen. Langzaam aan komt iedereen uit de auto en beginnen we met zijn allen voor een ontbijt te zorgen. Om 08.30u zijn we allemaal weer klaar voor het nieuwe avontuur. De Mercedes gaat weer voorop, wij in onze Toyota daarna en de Hanomag sluit de rij.

Het eerste stuk is nog vrij hard en we kunnen hier redelijk doorheen rijden, maar Maurice heeft ons al verteld dat er vandaag wat meer stukken met mul zand zullen komen. Ondertussen zorgt de omgeving voor genoeg afleiding. Thuis hadden we nooit kunnen bedenken dat het zo afwisselend zou zijn om in de woestijn te rijden. De verschillende kleuren van het zand worden juist nu, met de ochtendzon, nog veel sterker zichtbaar.

We merken nu ook dat het goed is dat we gisteren wat geexperimenteerd hebben met de auto. We voelen de auto in het zachte zand al veel beter aan en weten nu ook waarneer we van 2 wiel aandrijving echt moeten overschakelen naar 4 wiel aandrijving.

Omdat we gisteren aan een stuk hebben doorgereden, eten Sas en ik wat stokbrood tijdens het rijden. Maar vandaag wordt er wel gestopt om te picknicken in een klein gemetseld gebouwtje. Ondanks dat we al wat op hebben, genieten we nog wel van de sardientjes in tomatensaus en brie met honing. In het gebouwtje staat een grote metalen kist. Hierin zit enorm veel eten dat iedereen achterlaat voor mensen die niks hebben. Wij hebben alles zelf bij en kunnen de kist dus onaangeroerd achterlaten.

Na het middageten begint de pret echt en vormen een paar flinke zandduinen weer een nieuwe uitdaging. We staan er versteld van dat Maurice met zijn Mercedes 190 hier zonder vast te zitten doorheen komt. De truuk: hard rijden en doorgaan totdat er weer een harder stuk is. Dit zorgt er wel voor dat we ze al snel uit het oog verliezen omdat wij dichter bij de Hanomag willen blijven. Onze auto heeft geen enkel probleem met het terrein, zelfs niet met onze banden (BFGoodrich Trac-Edge), die niet speciaal voor het zand zijn.

In het zand lijkt het net of de auto over de grond zweeft, wat een geweldig gevoel geeft. We merken ook duidelijk wanneer de auto zijn eigen weg zoekt en weten daar ook goed mee om te gaan. We voelen ons helemaal in ons element! We zijn net een verkenningsauto die al vast een stukje vooruit rijdt terwijl de Hanomag erachteraan komt. We maken nu ook dankbaar gebruik van de GPS, die door Centagon ter beschikking is gesteld. Steeds weer rijden we een andere route als de gids, en steeds weer ontmoeten we elkaar. Gelukkig wisselen we op tijd van plaats zodat we allebei het rijden in de duinen kunnen ervaren. We zijn net blije kinderen in een zandbak en hebben enorm veel plezier!

Morten using the air-compressor in the Sahara desert

Als we het mulle zand achter de rug hebben moet er weer wat lucht in de banden zodat ze weer wat harder zijn. Onze compressor vult de banden van de Mercedes, de banden van onze Toyota, en de 6 banden van de Hanomag zonder problemen! We zijn blij dat we merken dat de spullen die we bij hebben ook gebruikt worden en goed werken.

We rijden nu op het strand en komen al gauw bij de ingang van het 'Parc National du Banc D?rguin' aan. Hier worden onze kaartjes gecontroleerd en kunnen we zonder problemen verder rijden. Het strand maakt plaats voor een lichte begroeiing langs het water en meteen zien we allerlei vogels waaronder pelikanen. We willen rustig genieten, maar de gids en Maurice lijken niet te stoppen en zijn weer uit het zicht verdwenen. We storen ons hier echter nu niet aan en rijden rustig door terwijl we toch nog wat foto's maken. We hadden gehoopt om hier in het park te kunnen overnachten, maar sneller als we dachten zijn we er alweer uit.

Even later lukt het ons om op het strand een mooi plekje te vinden. Het valt alleen niet mee om alle auto's op de juiste plaats te krijgen. De auto's moeten hoog genoeg staan om geen last te hebben van het hoge water, maar juist het hoger gelegen zand is veel muller waardoor de mercedes en de Hanomag meteen vast komen te zitten. Tot onze verbazing kan onze toyota overal rijden. Nadat Peter wat lucht uit de banden heeft laten lopen kan ook hij een goed plaatsje vinden. Maurice neemt uiteindelijk een flinke aanloop en rijdt als een coureur met hoge snelheid ook naar een veiligere plek waar hij abrupt tot stilstand komt. Morgen zien we wel weer hoe we de auto los krijgen, maar voorlopig staat hij goed.

Als we net staan te koken komen er nog twee mauritaniers, Atigh en een vriend, vanaf Nouakchott aanrijden en stoppen even om te kijken wat we doen. Ze zijn zeer vriendelijk en al snel worden we uitgenodigd voor de thee. Omdat we anders echter buiten moeten zitten, nodigen wij ze uit in de Hanomag en zo zitten we uiteindelijk lekker knus met zijn achten binnen. Eerst eten we met zijn allen een soort rijstepap (zeer zoet en lekker) en daarna maken de mauritaniers op een ge?mproviseerde wijze thee en zitten we gezellig te kletsen totdat we moe maar voldaan naar bed gaan.

Dag 27, vrijdag 15 februari 2002

Ook deze ochtend worden we al vroeg gewekt door het bonken op onze auto. Morten gaat eruit, maar ik blijf nog even liggen, want wij blijven samen met Peter en Wiwi nog lekker een dagje rustig aan het strand. Maurice en de gids vertrekken wel naar Nouackchott en tot onze verbazing staat de auto van Atigh er ook nog. Het blijkt dat hij samen met Maurice en de gids in onze tent heeft geslapen (eigenlijk een tweepersoonstent!) en zijn vriend heeft in de auto, een Toyota pick-up, geslapen.

Terwijl Morten Maurice aan het helpen is om zijn auto weer op het strand terug te krijgen, komt de gids geld aan mij vragen. Ik ben erg verbaast, want dit is niet wat we afgesproken hadden. Ik vertel het aan Morten en we zijn niet van plan om meer dan de 20 euro die we al hebben betaald uit te geven. We leggen het de gids uit en hij zegt dat het geen probleem is, al lijkt het dat hij wel wat teleurgesteld is.

Using our own shower for the first time.

Het is een heerlijk luierdagje. We werken het dagboek weer wat bij, maar minder dan de bedoeling is, omdat we toch weer gezellig aan de praat raken met Peter en Wiwi. Verder gaan we pootje baden in de zee, echt zwemmen doen we niet want de stroming is veel te sterk, en maken we voor het eerst gebruik van onze douchezak. Dat valt dus niet tegen! Hij heeft een paar uurtjes aan de auto in de zon gehangen en is lekker warm.

We laten Peter en Wiwi de digitale foto's zien die we op de laptop gezet hebben en ze zijn er helemaal weg van. Verder kletsen we over Peter's werk, hij maakt sieraden van zilver, goud en stenen. Even later pakken ze een zakje met een kettinkje en wat ringen die hij gemaakt heeft. Ik mag er een uitkiezen als aandenken, wat ik erg lief vindt!

Atigh en zijn vriend komen nog even langs, ze zijn bij een dorpje dichtbij geweest en zijn nu op de terugweg naar Nouackchott. We krijgen een schema van hen waarop de tijden van eb en vloed staan en ook geeft Atigh ons zijn telefoonnummer zodat we hem kunnen bellen als we in Nouackchott zijn. Hij gaat op zoek naar een goede camping voor ons en ook gaat hij navraag doen of we een visum voor Senegal nodig hebben. Wij denken namelijk van wel, maar Peter en Wiwi hebben gehoord dat het niet nodig is.

's-Avonds eten we met zijn vieren in de Hanomag en kijken een stuk van de video. Het is wederom erg gezellig.