Dag 11, Woensdag 30 januari 2002

Morten wakes up in the morning in Spain.

En weer is het een dagje wachten op het pakketje uit Holland. Gelukkig schijnt de zon vandaag en is het dus helemaal niet zo erg om hier nog een dagje te zijn, maar ik, Sas, merk dat ik nu toch wel de kriebels krijg en aan het echte avontuur wil beginnen. Al moet ik zeggen dat we het allebei toch wel spannend vinden om de oversteek naar Marokko te maken, gezien de soms toch wel negatieve verhalen die je erover hoort.

We klussen nog wat aan de auto, want het linker spuitgedeelte van de ruitenwissers doet het niet en ook heb ik meteen eens gekeken naar het luchtfilter, wat er overigens nog zo goed als nieuw uitziet. Ja, aan het eind van de reis kunnen we zo ons eigen garagebedrijf beginnen....

Morten heeft de GPS, die op ??n van de accesoires-accu's zat aangesloten en dus op 12V werkte, weggehaald, vanwege eerder beschreven problemen. Daarna heeft hij hem aangesloten op de startaccu's via de sigaretten aansteker, die nu dus niet meer werkt. Nu werkt de GPS dus op 24V, als het goed is is dit de oplossing , dus we zullen zien.

Aan het begin van de avond zijn we weer naar het internetcafe gegaan om het reisverslag te mailen. We zijn erg benieuwd hoe het bij het thuisfront ontvangen wordt en hopen dat Jur het snel op onze site zal zetten. We hebben nog wat inkopen gedaan en op weg naar de supermarche zagen we eindelijk de perfecte slang voor het makkelijker vullen van de watertank, dus deze hebben we ook meteen gekocht. 's-Avonds na een goed flesje wijn toch wel wat aangeschoten het bed in.

Dag 12, Donderdag 31 januari 2002

Na een lekkere warme douche, is Morten alvast begonnen met een stukje voor ?De Waalwijker?. Daarna hebben we de watertank voor een groot gedeelte gevuld (we hebben een 72 liter tank). Toen ik om 12.30u nog even brood ging halen in het winkeltje lag eindelijk het pakket op ons te wachten! Morten was natuurlijk enorm nieuwschierig en wilde eerst weten of de back-up in orde was. Door een kapot doosje valt ook nog eens die cd op de grond, maar gelukkig is het allemaal oke en kunnen we verdere plannen gaan maken.

We besluiten om morgen te vertrekken, daarom willen we vandaag tickets voor de boot kopen in Algeciras. Morgen hebben we dan de hele dag om de oversteek te maken en het eerste gedeelte in Marokko te rijden.

Bij de haven van Algeciras vinden we de verkooppunten van de tickets. Ze berekenen allemaal dezelfde prijs en dus kiezen we dat loket waar op dat moment niemand in de rij staat. We vragen hoe het zit met het tarief van de auto, omdat we eigenlijk met onze hoge auto en nog een roofrack met spullen, in een duurdere klasse horen. We hadden echter al gelezen dat het in dit seizoen mogelijk moet zijn om op goedkoop tarief te varen, als een personenauto. Het is inderdaad geen enkel probleem en dus betalen we nu maar 92 Euro i.pv. 142 Euro, een mooie meevaller!

De haven van Algeciras ziet er mooi en zeer netjes uit. Om heel de haven staat een omheining en bij de ingangswegen staan controleposten. Hier kun je echter rustig langsrijden, al hebben wij dit gewandeld. Het industriele gedeelte is min of meer afgesplitst en dat geeft de haven niet meteen een rommelige indruk.

The beautiful area around Tarifa

Het gebied tussen Algeciras en Tarifa bestaat uit een schitterend groen heuvellandschap. Hierdoorheen loopt de autoweg die we nu dus twee keer op en neer hebben gereden. We besluiten een zijweggetje te zoeken zodat we rustig door dit mooie landschap kunnen rijden. Het duurt even voor we een netjes geasfalteerd weggetje vinden dat mooi tussen de struiken en graslanden heen slingerd. Het lijkt net of we in een natuurpark zijn aanbeland. In eerste instantie rijden we zoveel mogelijk naar boven, maar hier belanden we bij een distributie punt van de windmolens. We lopen even een klein stukje, ontmoeten nog een stier, en vragen ons meteen af of die beesten altijd op mensen afstormen. Hij blijkt zich echter niet aan ons te storen en wij kunnen dus rustig doorlopen.

Als we weer een stukje aan het rijden zijn komen we bij een militair complex waar we niet verder mogen. Erlangs loopt echter wel een onverharde weg om een heuvel heen. Hier staat zelfs een bord met de verwijzing dat er een vogelspot plaats is, dus hier rijden we in. Na dit smalle weggetje komen we inderdaad aan de andere kant van het militaire complex uit en kunnen we verder rijden op het asfalt.

We (nou ja, met name Morten die achter het stuur zit) hebben de smaak echter te pakken en als er weer een onverhard weggetje opduikt rijden we ook hier in. Halverwege het weggetje dat op zich al spannend is, komen we een tegenligger tegen en Sas schrikt zich rot!!! We hadden het er net over gehad dat het niet echt fijn zou zijn om hier een tegenligger tegen te komen en wat gebeurt er........ Het is een landrover met een vee-aanhanger erachter. Hij gebaard met het spaanse temperament dat wij naar achteren moeten. We hebben dus niet veel keus en ik zet de auto in zijn achteruit om het weggetje een stukje terug te rijden. Al snel komen we bij een punt waar ik ruimte kan maken zodat de spanjaard erlangs kan. Hij stopt nog even om zich te verontschuldigen voor zijn gedrag, maar maakt duidelijk dat hij een hoogzwangere koe naar de veearts moet brengen. Omdat het weggetje uiteindelijk alleen bij zijn huis terecht komt en dus dood loopt draaien wij om.

Saskia staring at Morocco.

Via het asfalt rijden we naar de kust toe, waar de kliffen vrij stijl naar beneden lopen. In het water lopen parallel aan de kust nog kaarsrechte rotsstroken die door de wit schuimende golven overspoeld worden. Ze zijn dus als het ware natuurlijke golfbrekers. Hier zitten we een tijdje terwijl we wat kletsen en genieten van het mooie uitzicht op de overkant. Daar ligt Marokko, in een lichte nevel verhuld, precies zoals wij het nu voelen. We kunnen Marokko nu al wel zien, maar hoe het precies zal zijn wordt nog niet prijsgegeven. Morgen zullen we merken hoe het land ons gaat bevallen.

Dag 13, Vrijdag 1 februari 2002

Vandaag wordt een spannende dag. We hebben ons voor het eerst laten wekken door onze wereldontvanger. Het is ongeveer 7.45u als we de laatste spullen opruimen en naar de receptie rijden. Hier vullen we nog even de watertank letterlijk tot aan de rand (per ongeluk). Nu is het wachten tot de receptie open gaat om te betalen. En nee, dat hadden we niet de avond van te voren kunnen doen, want dat hebben we geprobeerd, maar dat kon niet. Maar hadden ze verzekerd, om 08.00u zijn we echt open. Om 08.15u kunnen we dus eindelijk naar binnen om af te rekenen en kunnen we op weg naar Algeciras.

Morocco seen from the Euroferry.

Als we om 08.45u bij de boot aankomen, krijgen we een boardingpass en kunnen we meteen doorrijden. Alles gaat zo snel dat we in de boot staan voordat we er erg in hebben. We hebben niet eens een stukje kunnen filmen dus dat doen we dan maar in de lawaaierige laadruimte van de boot.

Het passagiersverblijf van de boot is enorm luxe. Onze referentie daarbij is de boot naar Corsica en daarmee vergeleken ziet deze boot er toch wel een stukje netter uit. Wij storen ons echter niet aan de luxe en pakken gewoon ons meegebrachte brood en beleg uit de tas om ons ontbijtje te smeren (omdat alles zo snel is gegaan hebben we daar helemaal nog geen tijd voor gehad).

Een drie kwartier nadat de Euroferry vertrokken is varen we de haven van Ceuta binnen. Ceuta is nog steeds spaans grondgebied en daarom kunnen we zo van de boot afrijden en onze weg naar de eigenlijke grens gaan zoeken. Met een beetje geluk en de uiteindelijke ingeving dat we per ongeluk de bordjes van Marokko aan het volgen zijn naderen we al snel de grens. Omdat we nu niet weten of we meteen in Marokko al zeer goedkoop kunnen tanken doen we dat nog snel even bij een spaans benzine station. De diesel kost hier 0,448 euro per liter dus dat is zowiezo geen straf om te betalen.

We have arrived in Morocco!

Bij de marokkaanse grens moeten we in een rij met auto's gaan staan. Er staan afwisseld campers en auto's , maar de rij is niet groot. Sas neemt onze paspoorten mee, samen met het witte formuliertje dat we bij de aankoop van onze boottickets al hebben gehad, naar het loket waar ze afgestempeld moeten worden. Ikzelf wordt even later gewenkt om met de autopapieren naar een ander loket te gaan waar we een tijdelijk importdocument voor de auto moeten invullen. Nu komt nog even het spannende moment van de groene kaart, want we weten eigenlijk niet zeker of deze automatisch in Marokko ook geldig is of dat we dat in Nederland hadden moeten regelen. Gelukkig legt de vrouw die de papieren regelt al snel de groene kaart terug tussen onze paspoorten en kunnen wij weer opgelucht ademhalen (anders hadden we volgens het boek iets van 100 dollar moeten betalen).

De laatste stap die hier uitgevoerd wordt is de controle van de auto. Deze stelt echter niet veel voor, althans voor ons gelukkig niet. Ik moet de achterklep opendoen, en schuif vervolgens zelf al de lades uit en moet het kastje even opendien. De douane beambte heeft het allemaal wel gezien en vraagt als laatste nog of we een geweer bij hebben. Met het antwoord 'nee' kunnen we vervolgens doorrijden. Saskia wisselt nog even snel wat geld om in Dirhams, tja hier eindigt helaas de euro en begint het gewissel, en kunnen we onze reis voortzetten, althans dat denken we!! Het blijkt dat er nog een keer een paspoort controle is waar gekeken wordt of alle stempels er wel in staan. Aangezien alles al honderd meter hiervoor is doorgenomen kan het niet anders of het moet in orde zijn. Ach het zal wel een werkgelegenheids project zijn...

Al met al rijden wij in een recordtijd van een half uur op Marokkaanse grond. Na alle verhalen die we gehoord en gelezen hebben over de grens overgang (kan wel 2 tot 2,5 uur in beslag nemen) is het toch wel een verademing dat dit voor ons zo soepel is verlopen!

We rijden langs de kust verder naar het zuiden om bij Tetouan de weg naar Chefchaouen te nemen. Het viel niet mee om deze afslag te vinden, omdat deze in eerste instantie niet wordt aangegeven. Wij rijden helemaal om Tetouan heen om helemaal op het laatste moment een bord te zien die bevestigd dat we goed zitten. Het is wel fijn om te zien dat de GPS, die we van Centagon hebben gekregen, ons bij dit soort zoektochten al flink helpt. Het zien van je exacte locatie en rijrichting maken het makkelijker om te bepalen of je de goede kant op gaat of niet.

Wederom rijden we weer door een schitterend landschap, ditmaal de bergen van het Rifgebergte. Het is weer een heel ander gezicht dan de spaanse heuvels van Tarifa. De bergen zijn hier een stuk woester en als we na een tijdje even uitstappen kunnen we ook zien dat de bodem bestaat uit een mix van zand en stenen in allerlei maten tot zo'n 20x20 cm. We wisten niet goed wat voor beeld we bij Marokko moesten hebben, maar onze eerste indrukken zijn overweldigend. Natuurlijk hadden we wel de video van Karin en William gezien, maar als je er dan zelf echt rijdt is het toch weer anders. Het is hier prachtig, en ondanks de rotsige grond is het hier toch groen op de berghellingen. Via een goed geasfalteerde bergweg vervolgen we onze weg. Na een bord 'Departement de Chefchaouen' weten we dat het niet lang meer kan duren.

Al snel vinden we de camping na wat aanwijzingen van een vriendelijk man. Het is inmiddels 15.00u op onze horloges, maar die moeten we nog terugzetten, dus eigenlijk zijn we om 14.00u bij de camping aangekomen. We rijden een stenen poort door en komen op een plaats uit vol met kuilen en stenen. Aan een kant staan wat vrachtwagens en busjes in de schaduw, aan de andere kant loopt de berg waarop de camping zich bevind omhoog. Onder de bomen aan deze kant staan nog wat tentjes.

Morten is taking a picture of the Rif-mountains seen from our camping.

De camping straalt een enorme rust uit en een franse jongen verwijst ons naar een man die ons duidelijk maakt dat we later op de middag ons kunnen melden op de receptie die nu gesloten is. We zoeken zelf ook een plaatsje waar een beetje schaduw is en zijn gaan koken. Het is leuk om enthousiast begroet te worden door een engelse vrouw die ook meteen even met Sas een praatje maakt.

Na het eten ruimen we rustig op, sluiten de auto af en gaan een wandeling maken richting het dorpje. Er loopt een pad de berg af richting het dorpje dat onderaan gewoon tussen een kerkhof slingert. Het is waarschijnlijk een zeer oud kerkhof uit de koloniale tijd en geeft daarom ook geen onaangenaam gevoel. We komen aan de achterkant van wat huisjes terecht en lopen door een klein steegje naar een grotere weg. Het is een zeer gemoedelijk dorpje en we lopen rustig door de straatjes zonder lastig gevallen te worden door de mensen. Iedereen lijkt gewoon bezig te zijn met zijn eigen bezigheden en gaan ongestoord verder. Her en der kijkt er even iemand op, maar je merkt dat ze hier gewend zijn dat er vreemden door de straten heen lopen. Langs de witte huisjes lopen we verder richting een grote rotonde. Het plein van de rotonde is een klein parkje. Inmiddels is de schemering gevallen en zorgt de verlichting voor een zeer gezellige sfeer. Overal staan mensen met elkaar te praten, lopen een beetje rond of kopen spulletjes in de winkeltjes die hun deuren wagenwijd open hebben. Alles speelt zich hier af op straat.

Het internet cafe dat in de lonely planet staat is makkelijk te vinden. Helaas werkt de floppy niet die we toevallig bij hadden en dus zijn we genoodzaakt om alleen even snel door de mail heen te lezen. Ook bekijken we nog even hoe de site er nu uitziet. We moeten voor een half uur 5 dirham betalen maar we hebben slechts 3,5 dirham aan kleingeld en anders een briefje van 50 dirham. Met het briefje kunnen ze niets beginnen dus geven we al ons kleingeld en spreken af dat we de rest nog komen betalen als we weer onze mail op gaan halen. (1 euro is ongeveer 10 dirham) Het is trouwens leuk om te vermelden dat we in het internet cafe opeens in het nederlands aangesproken worden. Het is Richard die ook op de camping blijkt te staan. Hij waarschuwd ons al voor het speciale toetsenbord waarvan de toetsen op hele andere plaatsen staan en het dus echt zoeken is geblazen. Met 10 vingers tikken kan ik nu dus wel vergeten.

Op de terugweg hebben we in een winkeltje nog twee broden en een halve kilo suiker gekocht waarvoor we 6 dirham moesten afrekenen. De suiker werd op ouderwetse manier op een weegschaal met tegengewichten afgemeten en in een zakje gedaan. Hier was betalen met 50 dirham gelukkig geen probleem.

Na een zware terugtocht de berg op, zonder lampje in het donker, hebben we bij de auto nog wat brood gegeten en hebben daarna lekker genoten van onze eigen home tv.

Dag 14, Zaterdag 2 februari 2002

Het is weekend, ook voor ons en dus hebben we lekker uitgeslapen (okee dat doen we vaker). Na ons ontbijtje hebben we de bergschoenen aangedaan om een flinke wandeling te gaan maken. We vinden allebei dat we ook wat van de omgeving moeten genieten en niet constant in de auto moeten zitten. Bij de camping zijn we omhoog gelopen naar een grindweg. We hoeven niet lang te wachten voordat we gezelschap hebben. Twee marokkaanse jongens hebben ons in de gaten en komen snel op ons aflopen. Ze leiden ons een klein bergpaadje op en verder schenken we er niet al te veel aandacht aan. Wel praten we een klein beetje frans met ze wat voor ons een goede oefening is. Verder genieten we enorm van het uitzicht totdat we onder ons de vuilnisbelt zien en ruiken. Gelukkig hebben we dit bergpaadje genomen, want via de grindweg waren we direct op de stortplaats uitgekomen.

Even verderop als we geen last meer hebben van de stank zien we een vrouw hard bezig op de steile helling. Ze is struiken aan het kappen met een flink mes om deze later in het dorpje verderop te kunnen verkopen. Ze is enorm aardig als we rustig even bij haar gaan kijken, ze spreekt alleen geen frans wat communiceren dus onmogelijk maakt.

Verder zien we onderweg nog mannen ijverig op het land werken. We staan verbaast van het uithoudingsvermogen van deze mensen. Wij hebben het al behoorlijk warm van onze wandeling die nu pas anderhalf uur aan de gang is terwijl deze mensen al uren in de hitte staan te zwoegen.

De berghellingen zijn enorm afwisselend. Het eerste gedeelte was duidelijk niet ontgonnen en hier lopen de geiten in alle rust te grazen. De grond zit vol met rotsen, maar desondanks geven de struiken een groen aanzicht. Verderop zien we dat de rotsige grond toch bewerkt wordt. Volgens mij zou een nederlandse boer hier huilend wegrennen, maar hier weten ze de akkers toch goed te bezaaien want de berghelling is een dambord van bruine en groene velden. De rust hier is echt ongekend. Je hoort hier alleen de vogels zingen en de wind zorgt voor een zacht geritsel van de struiken. We genieten hier echt met volle tuigen.

Eenmaal bij een dorpje aangekomen gaan we nog even kijken bij twee jongens die met stokken op een doek staan te slaan. Ze blijken een bepaalde graansoort (we weten niet wat voor iets) fijn te slaan tussen twee doeken. Zij staan gelukkig een beetje in de schaduw maar de zweetdruppels geven aan dat ook zij al een tijdje bezig zijn. Onze twee zogenaamde gidsen zijn hier ook weer en maken wederom gebruik van het moment om ons te vergezellen. Een van de jongens oppert het idee om onze fotocamera in te ruilen tegen hash. No way dus. Saskia maakt even duidelijk dat ze geen behoefte heeft aan een escorte en even later druipen de jongens af.

De terugweg gaat een stuk vlotter. Onderweg zien we nog een hardwerkende jongen die ons gedag zegt en vervolgens wijst naar de drinkfles. Omdat we toch al genoeg ophebben geven we hem een flinke slok drinken waar hij duidelijk dankbaar voor is. We vervolgen onze weg door de afwisselende bruine en groene hellingen om na drieenhalf uur weer aan te komen op de camping.

We hadden plannen om 's-avonds nog naar het internet cafe te gaan, maar na het eten kwam Richard even praten, wat uitliep op een zeer gezellige avond rond de tafel met wijn, port, ammaretto en natuurlijk olijven. Richard is leraar nederlands en orthopedagoog van indonesische afkomst. Hij is nu voor enkele maanden op pad en gaat hier in Marokko nog een vriend bezoeken die bij Azrou een weeshuis heeft. Daarna heeft hij nog plannen om met zijn vrouw, die momenteel in nederland zit, naar Canada te gaan en hij wil zelf nog zijn kinderen opzoeken die momenteel in Azie een rondreis aan het maken zijn. Tja, dan zit het reizen echt in het bloed.